Follow by Email

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Porca miseria Κυπραίοι...


"Πόθεν αίσχος έπρεπεν να λαλούν!" ωρύεται ο ένας. "Μα εν πολιτικούς που έχουμεν σε τούτον τον τόπον σιόρ; Να μας περιπαίζουν μέρα μεσημέριν;"
"Άσσιχτίρ οι διεφθαρμένοι!"ξιτιμάζει η άλλη! "Για τα ριάλια του κάθε ολιγάρχη καπιτάλα οι ζωππόβορτοι οι Κυπραίοι αφήνουν να ισοπεδωθούν τα καημένα τα shελονούθκια! Ξέρετε άλλη χώραν που να κάμνουν έτσι πράματα;"
"Μα να τρώει τα κονδύλια της Ε.Ε. μια Ροζαλίτα τζιαι να την αφήνουν να αλωνίζει έτσι σχέδιον;"απελπίζεται μια τρίτη. "Σε σοβαρές χώρες όποιος πάει να κάμει έτσι πράμαν κόφκουν του τα shέρκα του, οϊ όπως δακάτω".
"Αστυνομικόν άθρωπον τζιαι να τον πιάννουν να αυνανίζεται δημοσίως ρε κουμπάρε;" διερωτάται κάποιος άλλος. "Μα που ζούμεν σιόρ; Άτε κανεί τζιαι πάμεν να φύουμεν που την Μπανανίαν, εν αντέχεται". Τζιαι εν πολλοί φαίνεται που συμμερίζουνται τούτες τες "τάσεις φυγής". Ε, λοιπόν, οι πόρτες εν ανοιχτές τζιαι οι shύλλοι δημμένοι...
Έφερνα τα στο μυαλό μου, βουττημένος στην θάλασσαν του Μενεού, μετά που μόλις 20 λεπτά οδήγημαν που το σπίτι μου, καθώς ο ήλιος έππεφτεν πίσω που τους κοντινούς λόφους, όπου εμπορούσα να διακρίνω έναν αξιοσημείωτον αριθμόν ανεμογεννητριών, τζιαι εσκέφτουμουν πόσον μίζεροι εν κάμποσοι που μας τζιαι πόσον λλίον εκτιμούν το τι έχουν τζιαι το που ζουν. Τζιαι πως προτιμούν να επικεντρώνουνται στα αρνητικά, ωσάν να αδυνατούν να δουν κάτι το θετικόν να αναθαρρήσουν νάκκον.
Εντάξει, εν λέω, υπάρχουν πολλά ενοχλητικά, έως απαράδεκτα δεδομένα στη μέσην πραγματικότηταν της Κύπρου τζιαι των Κυπραίων αλλά παράλληλα υπάρχουν πολλά καλά, τα οποία κατά τη γνώμη μου, εν παρασάγγας παραπάνω. 
Τουλάχιστον ας πούμεν, εμάς εν μας κτυπούν τυφώνες που να ισοπεδώνουν τα πάντα μιαν την άλλην, όπως κάποιες πολιτείες των Η.Π.Α. ή ολόκληρη η Καραϊβική. Ούτε μας καταπλακώνουν οι λασπο-πλημμύρες όπως σε τόσες ασιατικές τζιαι αφρικανικές χώρες. Ούτε ισοπεδώνουν τες πόλεις μας οι πόμπες όπως δαμέ δίπλα στη Συρίαν. 
Ο ήλιος δακάτω λαμπει 95% του χρόνου τζιαι έρκουνται με τα εκατομμύρια να λιαστούν αλλά εμάς ενοχλεί μας. Πάφφα πούφφου ούλλη μέρα, κλεισμένοι μέσα στα κλιματιστικά, τζιαι δώστου οι φωτογραφίες με τα 45άρκα τζιαι τα 50άρκα στα θερμόμετρα. Μόλις όμως κάμει λλίον κρυούδιν ή καμμιάν νεροποντήν λλίον δυνάμενην, πάλε αρκέφκει η μουρμούρα: "Μα πόσον κρύον σιόρ, εμαρκώσαμεν. Έδωκα τζιαι €500 για θέρμανσην!" ή "Πάλε επλημμυρίσαν οι δρόμοι, εν δήμαρχος τούτος;" κλπ. Η ίσια μας βασικά εν βρίσκεται ακόμα τζιαι με τα "καιρικά φαινόμενα".
Ως αρκετά πρόσφατα, το αυτοκίνητο εν εκρίναμεν αναγκαίον να το κλειδώσουμεν καν. Τωρά σίουρα πρέπει να κλειδώσεις τζιαι καλά κάμνεις να μεν αφήκεις πράματα αξίας εκτεθειμένα. Αλλά τουλάχιστον περπατάς τη νύχταν άφοβα, σε αντίθεσην με πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ακόμα τζιαι τες πιο ανεπτυγμένες. Η μικρή κοινωνία μπορεί να εν "χωρκάτικη" τζιαι "αδιάκριτη", αλλά παράλληλα εν οικεία τζιαι οι δεσμοί της οικογένειας εν δυνατοί ακόμα. Γι'αυτόν εν είσαι μόνος σου όταν κάμνεις μιαν αρχήν επαγγελματικήν ή οικογενειακήν, οι δικοί σου εν τζιαμέ κατάϋρα να σε στηρίξουν. Εννά μου πεις, γίνεσαι 30-40 χρονών τζιαι ακόμα παίρνεις καππακλίν της μάμμας σπίτιν, αλλά στο κάτω-κάτω, προτιμάς να ζεις στην Αυστρίαν που μόλις κλείσεις 18 σύρνουν σε έξω που το σπίτιν γιατί "ενηλικιώθηκες"; Ουδέν καλόν αμιγές κακού.
Οι πολιτικοί μας εν διεφθαρμένοι ναι. Πέτε μου μιαν χώραν, ακόμα τζιαι που τες "προηγμένες", που έννεν διεφθαρμένοι. Εν ίδιον του κράτους τζιαι της εξουσίας η διαφθορά. "Μα τζιαμέ τιμωρούν τους, δαμέ αλωνίζουν" λαλούν σου. Ναι φίλε μου, το κράτος σου όμως εν 67 χρονών, τα δικά τους εν 200 τζιαι 300 χρονών. Στην εξουσίαν δακάτω ακόμα εν αθρώποι που εζούσαν στα πρώτα του βήματα, τζιαι μάχουνται να τους διαδεχτούν τα κοπελλούθκια τους. Οι άλλοι έχουν τόσες γενιές πολιτικών τζιαι τόσην παιδείαν στην πολιτικήν αγωγήν τζιαι ακόμα αντιμετωπίζουν διαφθοράν. Γιατί σου κάμνει τόσην εντύπωσην; Ξεχνάς επίσης την "στρέβλωσην" του κυπριακού τζιαι τι "καθυστέρησην" προκαλεί στην "πολιτική νοημοσύνην" τούτου του τόπου;
Ο μέσος Κυπραίος εν φωνακλάς ναι αλλά σκάζει σου τζιαι κανένα χαμόγελον. Εν παραπονιάρης αλλά εν τζιαι εργατικός. Θέλει τα ούλλα δικά του αλλά εν έτοιμος να βοηθήσει έναν άγνωστον. Δυσπυρκά στες ουρές αλλά περιμένει τη σειράν του. Χωρίζει εύκολα αλλά αρέσκει του η οικογένεια. Εν εγωκεντρικός αλλά θέλει φίλους, τζιαι μάλιστα πολλούς. Οι δε Κυπραίες, εν τσαούshες, αλλά - θεωρώ - εν οι πιο ερωτικές τζιαι οι πιο όμορφες γυναίκες του κόσμου!
Όταν λοιπόν σε μιαν ώραν μπορείς να βρεθείς που τα ύψη του Ολύμπου στες πιο καθαρές παραλίες της Ευρώπης, μεν νοσταλγείς τα shιόνια της Κεντρικής Ευρώπης ή τους τυφώνες της Καραϊβικής.
Όταν κάθε παθκιά του τόπου σου εν ιστορία τζιαι πολιτιστική κληρονομιά, μεν μελαγχολείς στην σκέψην του Λούβρου ή της Σκάλας του Μιλάνου. Όταν μπορείς να γευτείς ορισμένες που τες πιο νόστιμες γεύσεις της μεσογειακής κουζίνας, μεν ξερογλύφεσαι με πάπιαν Πεκίνου ή βατραχοπόδαρα. Όταν μπορείς να περπατήσεις ή να ποδηλατήσεις ανάμεσα στα πιο όμορφα τζιαι ποικίλα γήινα ανάγλυφα τζιαι φυτά, μεν μακαρίζεις τους Ευρωπαίους επειδή έχουν ποδηλατόδρομους στα αχανή αστικά τους κέντρα.
Κάμε κριτικήν, οϊ μηδενισμόν. Να θωρείς τζιαι πιο ψηλά, ναι, αλλά θώρε τζιαι που πατάς τζιαι τι κατέχεις, τζιαι πόσοι εν σε shιειρόττερην μοίραν. Κανεί πιον με τη μιζέρκαν, είμαστεν αδικαιολόγητοι, είμαστεν αχάριστοι.

Ώσπου να κόψουμεν τη μιζέρκαν, stay cool and keep rocking!

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Η γοητεία του ταξιδιού

Πίσω στο "άντρο" μου, απολαμβάνοντας το "αραλίκκιν" μετά που μιαν εβδομάδαν ταξιδιωτικής "κραιπάλης"(την 2ην τούτον το καλοκαίριν, που αποτελεί οικογενειακόν ρεκόρ), αναρωθκιούμαι που βρίσκεται, στα ενδότερα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, τούτη η αγάπη για τα ταξίθκια. Χαρακτηριστικά, αν ρωτήσεις τους αθρώπους τι θα εκάμναν αν είχαν άφθονα χρήματα, παραπάνω που τους μισούς θα σου απαντήσουν το κλασσικόν "θα εγύριζα τον κόσμον".
Αντιμετωπίζοντας κάπως πιο πραγματιστικά το θέμαν, επιστρέφω στο παρελθόν του homo sapiens, ένα παρελθόν πάνω σε μιαν θάλασσαν δέντρων, με αφθονίαν τροφής τζιαι - το κυριόττερον - ασφάλειαν που τα αρπακτικά του εδάφους. Καμμιά ανάγκη για "εξερεύνηση", αφού ότι εχρειάζουνταν για να ευημερήσουν εβρίσκετουν εντός ακτίνας ολίγων χιλιομέτρων. Τζιαι ξαφνικά κάτι συμβαίνει. Άλλη μια κλιματική αλλαγή, που τες πολλές μέσα στες χιλιετηρίδες, αποψιλώνει το δάσος. Ο πρόγονος μας βρίσκεται στο έδαφος, γυμνός, στο έλεος των αρπακτικών, τζιαι με την τροφήν να γίνεται δυσεύρετη. Κάπου τζιαμέ ο άθρωπος έγινεν νομάδας. Τζιαι έμεινεν έτσι για δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Ώσπου κάποτε, άρκεψεν να καλλιεργεί τη γην τζιαι να τρέφεται πάλε χωρίς την ανάγκην της περιπλάνησης. Ανακάλυψεν παράλληλα τη φωθκιάν τζιαι το λόγον τζιαι εσκαρφάλλωσεν στην κορυφήν της τροφικής αλυσίδας. Τέρμαν τζιαι ο φόος των αρπακτικών. 
Φαίνεται όμως, ότι κάτι που τον νομάδαν κουβαλούμεν το ακόμα μέσα μας. Όπως η χαρά του κυνηγιού εν μια ανάγκη που μόνη της, η οποία αναπτύχθηκεν στο πλαίσιον της αναζήτησης τροφής, έτσι τζιαι η χαρά της περιπλάνησης εν μια ενδόμυχη ανάγκη - φαίνεται μου - που ακόμα κουβαλούμεν μέσα μας. Εν χρειάζεται να υπάρχει βιοποριστική ανάγκη για να ταξιδέψουμεν. Εν χαρά που μόνον του το ταξίδιν.
Βέβαια, για έναν σπιτόσκυλον σαν εμέναν, άλλη τόση χαρά εν η επιστροφή στο λημέρι μου, στο άδυτο μου, στο καταφύγιο μου, όπως θέλετε πείτε το. Τζιαι πως να χαρείς την επιστροφήν, αν δεν λείψεις τζιαι λλίον που κοντά του;
Όπως ούλλα τα ταξίθκια, τούτα του φετινού καλοκαιριού αφήσαν μου ερεθίσματα σε ούλλες τες αισθήσεις τζιαι εμπλουτίσαν τον κόσμον μου, εξωτερικόν τζιαι εσωτερικόν. Πάνω που ούλλα, εδώσαν μου φρέσκες αναμνήσεις, στες οποίες με διάφορους τρόπους θα μπορώ να ανατρέξω όποτε το νιώσω ανάγκην. Τζιαι, σαν έξτρα μπόνους, κάπως όπως περιγράφει η φίλτατη Bea, στην τελευταίαν της ανάρτησην, απολαμβάνω το πως ζουν τα ταξίθκια τα κοπέλια μας. Εν πολλές οι περιπτώσεις που αντί να θαυμάζω μιαν εικόναν ή έναν δρώμενον επροτίμησα να γυρίσω προς τα πρόσωπα τους για να δω τες αντιδράσεις τους. Άλλον να σας το λαλώ τζιαι άλλον να το ζήσετε. 
Ώσπου να ξανατρέξω το πενταρούδιν μου στες όχθες του Seine, stay cool and keep rocking!

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Το χρέος ως δύναμη

Κάπου πρέπει να έχω αναφέρει ξανά ότι ο πεθερός μου εν συλλέκτης μετάλλων. Κανονικά, αδειοδοτημένος. Τζιαι μέσω τούτου έκαμεν δουλειάν κάτι που έκαμνεν ανέκαθεν ως χόμπυ, δηλαδή να συνάει τζιαι να αξιοποιεί πράματα που ο κόσμος εθεωρούσεν άχρηστα για τον οποιονδήποτε λόγον. Στο πλαίσιον τούτον έβρισκεν τζιαι βρίσκει απίστευτον αριθμόν αντικειμένων που εν δύσκολον να αντιληφθεί κάποιος τι εσκέφτετουν ο άθρωπος που τα επέταξεν. Γενικά εν απίστευτον τι πετάσσει ο κόσμος δακάτω. Τζιαι φυσικά, μέσα σε τούτα, επανειλημμένα, βρίσκει τζιαι βιβλία κάθε είδους. Όποτε συμβεί τούτον, βάλλει με να τα τσιεκκάρω για να διαπιστώσω κατά πόσον αξίζουν διάσωσης. Εγώ επειδή θεωρώ "ιεροσυλίαν" να πετάσσω βιβλία, ακόμα τζιαι άρλεκιν, οϊ μόνον φέρνω τα σπίτιν αλλά θκιαβάζω τα τζιόλας. Τζιαι τούτην την περίοδον θκιαβάζω το τελευταίον μιας παρτίδας που πρέπει να ανήκεν σε κάποιον Εγγλέζον ή κάποιον αγγλομαθήν Κυπραίον εν πάσει περιπτώσει. Ο τίτλος του είναι "London", κάποιου Eduard Rutherfurd τζιαι ήβρα το αρκετά αξιόλογον, όπως τζιαι τα περισσότερα της συγκεκριμένης, διασωθείσας παρτίδας. Έκαμεν μου δε αρκετήν εντύπωσην έναν απόσπασμαν, το οποίον εμετάφρασα τζιαι παραθέτω πιο κάτω. Το σκηνικόν διαδραματίζεται στο Λονδίνο στα 1066 μ.Χ., στα χρόνια του Γουλιέλμου του Κατακτητή, τζιαι ο διάλογος εν ανάμεσα σε έναν πλούσιον έμπορον τζιαι τον γιον του, επίδοξον διάδοχον της επιχείρησης, καθώς παίζουν σκάκι:

"Έχω μια ενδιαφέρουσα περίπτωση να σκεφτείς, άρχισε. "Ένας άνθρωπος με χρέη". Κοίταξε τον γιο του σκεπτικός. " Ποιος, γενικά, είναι πιο δυνατός, Χένρυ - ένας άνθρωπος με μετρητά ή ένας άνθρωπος με χρέη;"
"Ένας άνθρωπος με μετρητά".
"Υπέθεσε, όμως, ότι ένας άνθρωπος σου οφείλει ένα χρέος και δεν μπορεί να πληρώσει".
"Θα καταστραφεί", απάντησε ο Χένρυ ήρεμα.
"Μα τότε θα χάσεις ότι του έχεις δανείσει".
"Εκτός και αν κατάσχω όλα όσα έχει έναντι πληρωμής. Αλλά αν αυτά δεν αξίζουν τίποτε, τότε χάνω".
"Άρα όσο σου οφείλει χρήματα, τον φοβάσαι;" Βλέποντας τον Χένρυ να γνέφει καταφατικά, συνέχισε. " Αλλά τώρα σκέψου το εξής. Τι γίνεται αν αυτός ο άνθρωπος μπορεί τελικά να σου καταβάλει ότι οφείλει, αλλά επιλέγει να μην το κάνει; Τώρα τον φοβάσαι γιατί έχει τα χρήματα σου, αλλά αφού μπορεί να σε πληρώσει, αυτός δεν σε φοβάται".
"Συμφωνώ".
"Πόλυ καλά τότε. Υπέθεσε τώρα, Χένρυ, ότι χρειάζεσαι εκείνα τα χρήματα πολύ. Προτείνει να συμβιβαστείς με λιγότερα από όσα σου οφείλει. Το δέχεσαι;"
"Μπορεί να αναγκαστώ να το πράξω".
"Όντως μπορεί. Και τώρα, δεν συμφωνείς ότι έχει βγάλει λεφτά πάνω στη ράχη σου; Έτσι, λόγω του χρέους που κατείχε, ήταν δυνατότερος από σένα;"
"Εξαρτάται από το αν θέλει να ξανακάνει συνεργασίες μαζί μου" είπε ο Χένρυ.
Ο Silversleeves (σημ. ο πατέρας έμπορος) κούνησε το κεφάλι του. "Όχι. Θα εξαρτηθεί από πολλά πράγματα" απάντησε. "Στη χρονική συγκυρία, στο αν χρειάζεστε ο ένας τον άλλον, σε άλλες ευκαιρίες, στο ποιος έχει πιο δυνατούς φίλους. Είναι ζήτημα κρυμμένων ισορροπιών. Όπως αυτό το παιχνίδι σκάκι". Σταμάτησε για λίγο σκόπιμα. " Πάντα να θυμάσαι το εξής: οι άνθρωποι εμπορεύονται με σκοπό το κέρδος. Ωθούνται από απληστία. Αλλά το χρέος έχει να κάνει με το φόβο, και ο φόβος είναι πιο δυνατός από την απληστία. Η πραγματική δύναμη, το όπλο που νικά όλα τα άλλα, είναι το χρέος. Οι ηλίθιοι αναζητούν χρυσό. Ο σοφός άνθρωπος μελετά το χρέος. Αυτό είναι το κλειδί για κάθε επιχείρηση". Χαμογέλασε, και στη συνέχεια άπλωσε το χέρι του. "Checkmate"!

 Ώσπου να μου ξανακάμει εντύπωσην κάποιον απόσπασμαν κάποιου βιβλίου, stay cool and keep rocking!

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Η εσχάτη των ποινών


Κάτι πολλά σύντομα, τωρά που ήρτεν στο μυαλό μου (γιατί το γήρας ουκ έρχεται μόνον τζιαι ξηχάννω απίστευτα εύκολα, άσε που άρκεψεν τζιαι η πρεσβυωπία): ποια θα έπρεπεν να είναι η "εσχάτη" των ποινών; Ο θάνατος, με κάποιες που τες ευφάνταστες μεθόδους που υπάρχουν ανά την υφήλιον, ή η ισόβια φυλάκιση;
Κάποια εγκλήματα εν τόσον "ειδεχθή", που πολλύς κόσμος οδηγείται στην "αυθόρμητην", τζιαι εξόχως συναισθηματικήν κατά τη γνώμη μου, τάσην να απαιτεί το "εις θάνατον", υποθέτω με το σκεπτικόν ότι το πολυτιμόττερον αγαθόν για κάθε άθρωπον εν η ζωή του, οπότε δεν μπορείς να του κάμεις κάτι shειρόττερον που το να του την αφαιρέσεις. Πόση αλήθκεια υπάρχει όμως σε τούτην τη θεώρηση;
Κατ'αρχήν η κοινωνία ευρύτερα, όπως εκφράζεται μέσα που τους νόμους τζιαι τους θεσμούς του κράτους, όταν τιμωρεί έναν που τα μέλη της για τες πράξεις του, έshιει, ή πρέπει να έshιει, συγκεκριμένους στόχους:
1) Να προστατέψει την "κοινωνικήν ειρήνη"
2) Να αποτρέψει επανάληψην βλαβερών συμπεριφορών
3) Να "αναμορφώσει" το συγκεκριμένο μέλος της ώστε να μπορεί να επιστρέψει στους κόλπους της.

Λαμβάνοντας υπόψην τούτα τα σημεία, εν φανερόν το βασικόν μειονέκτημαν της θανατικής ποινής: εν εμπεριέχει τζιαι αποτυγχάνει πλήρως να φέρει εις πέρας το τρίτο σημείο. Προφανώς γιατί ένας νεκρός εν μπορεί πλέον να "αναμορφωθεί". Ασχέτως αν στα πρώτα θκιό σημεία, εν πολλά πιο "εμφαντική" που τα ισόβια.
Θκιό "δυνατά σημεία" της θανατικής ποινής εν η "εξασφάλιση" ότι ο παραβάτης έθθα "διαφύγει" κάπως την εκτέλεσην της ποινής, όπως μπορεί να συμβεί στην ισόβιαν κάθειρξην, αφού εν τίθεται θέμαν μείωσης της (άμα επέθανες, επέθανες τζιαι τέλος) ή ξέρω γω, δραπέτευσης ή ευνοϊκής μεταχείρισης λόγω διαφθοράς των θεσμών. Συν του ότι, ειδικά για πολλά σκληρά εγκλήματα, ενδεχομένως να ικανοποιεί το αίσθημαν της εκδίκησης για τα "θύματα" σε πιο μεγάλο βαθμό.
Προσωπικά, είμαι υπέρ της κατάργησης της θανατικής ποινής, τζιαι θεώρησης ως "εσχάτης" ποινής την ισόβιαν κάθειρξην, για τους εξής θκιό λόγους:

1) Διά την ευκαιρίαν "αναμόρφωσης" του παραβάτη, κάτι που εν μέρος των καθηκόντων του κράτους τζιαι του νομικού του συστήματος, ενώ η "εκδίκηση" εκ μέρους των θυμάτων δεν είναι.
2) Θεωρώ ότι η επ' αόριστον στέρηση της ελευθερίας για το μέσον άθρωπον εν μια πολλά πιο σκληρή τιμωρία παρά ο θάνατος. Ευτυχώς εν το έχω ζήσει ποττέ, αλλά είμαι πεπεισμένος ότι κανένας άθρωπος εν μπορεί να ευτυχήσει κλεισμένος σε έναν κλουβίν, όσες ανέσεις τζιαι να περιλαμβάνει.

Φυσικά, εννοείται ότι απαιτείται το "αδιάφθορον" των θεσμών τζιαι της τήρησης της νομοθεσίας για τους πάντες, ώστε η "εσχάτη" των ποινών αφενός να αποδίδεται ακριβοδίκαια τζιαι αφετέρου να τηρείται κατά γράμμαν τζιαι "πνεύμαν", κάτι που δυστυχώς παρατηρούμεν ότι δεν ισχύει παντού τζιαι πάντα, με αποτέλεσμαν το "αίσθημαν δικαίου" να μεν ικανοποιείται, υπονομεύκοντας την εμπιστοσύνην του πολίτη στην αποτελεσματικότηταν τόσον του κράτους όσον τζιαι της συγκεκριμένης ποινής. 
Ώσπου να μεν γίνουνται εγκλήματα που απαιτούν την "εσχάτην των ποινών", stay cool and keep rocking!

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Όπλα τζιαι τριαντάφυλλα στην Πράγα!


Όταν στες αρχές του χρόνου η παρέα εσκέφτετουν να πάει σε μιαν που τες συναυλίες των Guns n' Roses κάπου στην Ευρώπην, κανένας νομίζω εν επίστευκεν ότι θα το εκάμναμεν τελικά. Ακόμα τζιαι όταν αγοραστήκαν διαδικτυακά τα εισιτήρια για την συναυλία στην Πράγαν τον Ιούλιον, οι παραπάνω ελέαμεν ότι εννά πρέπει να τα πουλήσουμεν όταν έρτει η ώρα γιατί "σιγά να μεν πάμεν". Τζιαι όμως, τωρά που γράφω, έχουμεν ήδη πάει τζιαι επιστρέψει που έναν θαυμάσιον ταξίδιν σε Βερολίνο - Πράγα, στην οποίαν Πράγαν είδαμεν τζιαι ακούσαμεν τα εφηβικά μας είδωλα ζωντανά! Ακόμα τζιαι τωρά που έγινεν, ώρες- ώρες εν δύσκολον να το συνειδητοποιήσω. Αλλά ας τα πάρουμεν που την αρχήν.
Μέσα στον Απρίλην έπρεπεν να αποφασίσουμεν αν θα επηένναμεν τελικά. Τζιαι ένας-ένας τα μέλη της παρέας εδηλώναν παρών. Τζιαι μάλιστα οικογενειακώς. Έτσι αρκέψαμεν να γυρεύκουμεν πτήσεις για Πράγαν, οι οποίες όμως, ακόμα τζιαι τρεις μήνες πριν ήταν πανάκριβες. Οπότε ετέθηκεν το σενάριον να πάμεν σε μιαν άλλην πόλην με φτηνόττερες πτήσεις τζιαι μετά είτε να οδηγήσουμεν είτε να πιάμεν τρένον για Πράγα. Διαδικασία η οποία οδήγησεν μας να εύρουμεν τζιαι  - κυρίως - να κλείσουμεν πτήσεις για Βερολίνο! Ο κύβος ερρίφθην. Τέσσερις φίλοι συν γυναιξί τζιαι τέκνοις, συνολικά μια ομάδα 15 αθρώπων, θα επηένναμεν Βερολίνο - Πράγαν με κεντρικόν στόχον να δούμεν ζωντανά τους Guns n' Roses! Un - fucking - believable!
Που δαμέ τζιαι δα εν τόσα τα όσα εζήσαμεν τούτες τες 7 μέρες συνολικά του Ιουλίου που έθθα αποπειραθώ να τα καταγράψω ούλλα. Απλά εννά παραθέσω κάποια βασικά σημεία έτσι για λόγους "ημερολογίου". 
Το πρώτον που σημειώνει κάποιος εν η διαφορά στο κλίμαν τζιαι το περιβάλλον μόλις 4 ώρες με το αεροπλάνον που την Κύπρο. Τόσον το Βερολίνο όσον τζιαι η Πράγα ήταν 15-20 βαθμούς πιο "κρύες", ενώ έβρεξεν αρκετές φορές μέσα στη βδομάδα. Ανάσα μετά τον καύσωναν της Κύπρου.
Το δεύτερον εν οι "κλίμακες" τζιαι τα "μεγέθη" όταν φύεις που τον επαρχιώτικον μικρόκοσμο μας τζιαι βρεθείς σε οποιονδήποτε μεγάλον αστικόν κέντρον της δύσης. Που τον ολομέταλλον, γιγάντιον σταθμόν του τρένου του Βερολίνου στους ουρανοξύστες της Potsdamer Platz τζιαι τη Γέφυραν του Καρόλου πάνω που τον Μολδάβαν στην Πράγα. Η δε Πράγα πρέπει να εν η χαρά του φοιτητή αρχιτεκτονικής. Δεν χορτάνεις να μελετάς τα κλασσικά κτίρια τζιαι τα μνημεία σύγχρονου κατασκευαστικού μεγαλείου. Έννεν περίεργον που όποτε στραφώ Κύπρον που έτσι πόλεις φαίνεται μου λες τζιαι έππεσεν δακάτω μια πόμπα τζιαι εν έμεινεν τίποτε όρθιον.
Το τρίτον εν τα νερά τζιαι το πράσινον. Αναρωθκιούμαι πόσες μεγαλουπόλεις της Ευρώπης εν έχουν κάποιον ποταμόν να τες διασχίζει. Το Βερολίνο έshιει τον Σπρέε τζιαι η Πράγα τον Μολδάβαν (εγώ ενόμιζα ήταν ο Δούναβης - έτο κάτι που έμαθα σε τούτον το ταξίδι, μα ποιος μου είshεν πει παλιά ότι που τες τρεις μεγάλες πόλεις πάνω στο Δούναβη - Βιέννη, Βουδαπέστη, Πράγα, η Βουδαπέστη εν η πιο όμορφη; - τέσπα). Τζιαι δάση, πολλά δάση, πλατείες παντού, πάρκα με τεράστια δέντρα τζιαι όμορφα έργα τέχνης να τα διακοσμούν. Συγκρίνετε τα τούτα με το γραμμικόν του Πιθκιά, ο οποίος τιμά μας με την παρουσίαν νερού λλίες μέρες το χρόνο.
Το τέταρτον εν οι συγκοινωνίες. Τζιαι οι θκιό πόλεις, όπως τζιαι οι παραπάνω δυτικές μητροπόλεις, εν τρομερά εύκολες στην διακίνησην, προσφέροντας μιαν πληθώραν μέσων, που το άριστο δίκτυον για πεζούς τζιαι ποδηλάτες μέχρι το μετρό τζιαι τα τρένα. Σε συνδυασμόν με τα εργαλεία που προσφέρει το διαδίκτυον τζιαι την άριστην παροχήν wi-fi σε ούλλους τους δημόσιους χώρους, μπορείς να κινηθείς παντού εύκολα, έγκαιρα τζιαι άφοβα.
Το πέμπτον εν η αγορά. Μπορείς να περπατάς για ώρες σε εμπορικούς δρόμους τζιαι τεράστια mall χωρίς να προλάβεις να δεις παρά έναν μικρόν κλάσμαν του τι έχουν να προσφέρουν. Τόσον σε "ψώνια" όσον τζιαι σε επιλογές φαγητού. Μέσα σε μιαν εβδομάδαν εδοκιμάσαμεν τόσες κουζίνες τζιαι είδη μπύρας όσες δεν επετύχαμεν σε αρκετά χρόνια. Τζιαι οι τιμές για ούλλα τα βαλάντια.
Το 6ον εν ο πολιτισμός τζιαι η ιστορία. Παντού μουσεία τζιαι εκδηλώσεις, ο τόπος γεμάτος με σύμβολα τζιαι σημεία κοσμοϊστορικής σημασίας, όπως το check point Charlie στο Βερολίνο τζιαι τα ίχνη του τείχους σαν "ουλή" στους δρόμους της πόλης. Τζιαμέ βέβαια ερίξαν το τείχος τζιαι ετερματίσαν την διαίρεσην. Η σύγκριση με μας δακάτω καταθλιπτική, ειδικά αφού τες μέρες του ταξιθκιού εσημειώθηκεν τζιαι το ναυάγιον στο Γκραν Μοντανά. 

Sony Center, Βερολίνο...αποκυπριακοποιηθείτε! 

Το αποκορύφωμαν της εκδρομής φυσικά ήταν η συναυλία μεσοβδόμαδα στα περίχωρα της Πράγας. Επήαμεν οι μαντράχαλοι της παρέας συν μια που τες κοπέλλες έτσι για να σπάσει η "βαρβατίλλα". Το μέρος ήταν φυσικά μέσα στο πράσινο, δίπλα που ένα μικρόν αεροδρόμιο, τζιαι ο θόρυβος που τες μηχανές των ελικοφόρων καθώς απογειώνουνταν δίπλα που το χώρο της συναυλίας εξόχως ταιρκαστός. Κάπου εθκιάβασα την επομένην ότι πάνω που 50000 αθρώποι ήταν μαζί μας τζιείνην τη νύχταν!
Ήμαστεν σχετικά μακριά που τη σκηνή αλλά εμπορούσαμεν να δούμεν μέσα που γιγαντοοθόνες τα είδωλα της εφηβείας μας. Εμφανώς γερασμένοι οπτικά αλλά τούτον εδιαλύθηκεν μόλις άρκεψεν το "So easy" (ακριβώς στην ώραν τους πρέπει να πω), με τον Axl να "σπριντάρει" χαρακτηριστικά πάνω στην σκηνήν τζιαι τες πρώτες power chords του Slash να δονούν τον αέραν. Με τες μπύρες ανά χείρας τζιαι τες φανελλούες μας προτεταμένες, εροκκάραμεν μαζίν τους για τρεις ώρες!
Four mantrahals on their way to the G'N R concert in Prague, July 2017
Five mantrahals, a lady and their beers at the G' N R concert in Prague, July 2017
Επαίξαν τα σχεδόν ούλλα, τζείνα που έπρεπεν δηλαδή, "Mr. Brownstone", "Night Train", "Paradise City", "Welcome to the jungle" "Civil war", "Don't Cry", "You could be mine", "Enstranged" κλπ. κλπ. Μια μικρή αντίρρηση, το "Paradise city" εν το παίζεις τελευταίον, όταν η μέση ηλικία των οπαδών σου εν 45 τζιαι ως το τέλος του τριώρου έχουν λλίον πολλά "πεθάνει". Αλλά εν πειράζει, τούτα εν πταίσματα μπροστά σε τόσον μεγαλείον...πάρτε μια γεύση!
Η εκδρομή ήταν, για να κλείσω κάπου δαμέ (εν μου αρέσκουν οι μακρόσυρτες αναρτήσεις), η συνεύρεση της παρέας, με τες οικογένειες μας ο καθένας, σε μιαν "δοκιμασίαν" 7 ημερών μαζί, μετά που αρκετά χρόνια. Το αποτέλεσμαν εξόχως θετικόν, αφού "αντέξαμεν" ο ένας τον άλλον για σεβαστόν χρονικόν διάστημαν με όμορφα αποτελέσματα. Οι φίλοι εν φίλοι έστω τζιαι υπό το ευρύτερον πλαίσιον που θέτουν οι οικογένειες που εδημιουργήσαμεν. Όποιος έshιει σύζυγον τζιαι μωρά καταλαβαίνει πως αλλάσσει το πράμαν, παρά να επηένναμεν μόνον οι μαντράχαλοι στο ταξίδι (εκκρεμεί πάντως μια "εργένικη" εξόρμηση κάπου). Παρά τες προφανείς προκλήσεις τούτης της παραμέτρου, εθκιαβήκαμεν πόμπα, τζιαι - το πιο σημαντικόν - εδώσαμεν στα κοπέλια τζιαι τες κοπέλλες μας εμπειρίες που θα τους συντροφεύκουν στη ζωήν τους τζιαι θα τους κάμνουν πιο γεμάτους. Όπως λαλεί τζιαι η διαφήμιση της γνωστής πιστωτικής κάρτας - αξία ανεκτίμητη.
Ώσπου να ξαναπάμεν παρέαν στους επόμενους γεροντοροκκάες της νιότης μας, stay cool and keep rocking!

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Πόσα εν αρκετά;


Μόλις ετέλειωσα άλλον έναν επεισόδιο του Gotham. Ένας "βρώμικος" αστυνομικός, ο οποίος μόλις είshεν περάσει την - καθόλου ευχάριστην - εμπειρίαν να απειλούν τη ζωήν της οικογένειας του για να ομολογήσει, παρακαλεί γονατιστός τον πρωταγωνιστήν - ντετέκτιβ για τες ζωές της οικογένειας του, θεωρώντας ότι τζιείνος έβαλεν τον μαφιόζον μπράβον να κάμνει "πατητές" της γυναίκας του ώσπου να μιλήσει. Τζιαι ο ντετέκτιβ θωρεί τον έντρομος, γιατί όντως είshεν ζητήσει χάρην που συγκεκριμένον μαφιόζον για "στοιχεία". Δίδαγμαν πρώτον: όταν θέλεις "νόμιμες" δουλειές τζιαι διαδικασίες, εν πάεις σε εγκληματίες για βοήθειαν.
Ασχέτως αν είναι φανταστικόν το "υπόβαθρον" της σειράς, η κατάσταση της αστυνομίας στο Γκόθαμ προσομοιάζει με την μέσην κατάστασην της αστυνομίας στες Η.Π.Α. Από ότι ξέρω, οι αστυνομικοί στες Η.Π.Α. πληρώνουνται αρκετά καλά. Οπότε ο κύριος λόγος να γίνεις "βρώμικος" εν η απληστία. Τζιαι δαμέ τίθεται το φιλοσοφικόν ερώτημαν: πόσα εν αρκετά (αγαθά, υλικά τζιαι άϋλα) για να πει ο μέσος άθρωπος, "εντάξει ρε κοπέλια, κανεί με τόσα, εν θέλω άλλα, δώστε τζιαι σε κανέναν άλλον";
Κάποιαν στιγμήν πρόσφατα είδα κομμάθκια της ταινίας "Wall Street: Money Never Sleeps", που εν συνέχεια μιας ταινίας των 80's με τον Micheal Douglas τζιαι τον Charlie Sheen. Ο πρωταγωνιστής (το κοπέλλιν που έκαμεν όνομαν στους Transformers) ρωτά τον "κακόν" της ταινίας "πόσα εν αρκετά για σέναν". Η απάντηση, αποστομωτική...
Έτσι το ερώτημαν, αν τζιαι για τον καθέναν φαντάζει διαφορετικόν, εν ολίγοις συνοψίζεται σε τούτην την απλήν προτασούλαν: "Τζι'άλλον". Τζιαι όσον τζιαι αν αρκετοί που μας μπορεί να το αρνηθούμεν, υπάρχει κάτι στην σύντομην τζιιαι εύθραστην ζωούλα μας που εν μπορούμεν να χορτάσουμεν. Αρκέφκοντας φυσικά που την ίδιαν την ζωούλαν...
Ώσπου να αποφασίσουμεν πόσα εν αρκετά, stay cool and keep rocking!

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

R.I.P. Ξέρξη...


Εκατάλαβα το ότι κάτι πάει λάθος όταν εν τα είδα το πρωίν που εφεύκαμεν με τα κοπέλια για το σχολείον τους. Πάντα επεριμέναν στην πόρταν για πρωινόν, σήμερα ήταν άφαντα τζιαι η μάνα τους μόνη της. Ο Ξέρξης εν το ασπρόμαυρον στα αριστερά της φωτογραφίας, αν τζιαι είshεν μεγαλώσει που τότε που εφκάλαν τα κοπέλια τη φωτογραφίαν. Εχτές εκλείαν θκιό μηνών όπως μου είπεν χαρούμενος ο Χάρης, ο οποίος "υιοθέτησεν" τζιαι "εβάφτισεν" τον Ξέρξη. Βέβαια ήταν αυθαίρετη ονομασία αφού εν νωρίς να καταλάβουμεν το φύλον τους, τζιαι επιφυλασσετουν να το αλλάξει σε "Ρωξάνη" αν εδιαπιστώναμεν μετά ότι εν θηλυκόν.
Τέσπα, οι μιτσιοί εν ανησυχήσαν με την απουσίαν των καττουθκιών, "κάπου θα ετζοιμούνταν ακόμα". Εγώ, επειδή αναγιώθηκα με τους κάττους, τζιαι επειδή εφώναξα πεντέξι φορές, εν εκαθησυχάστηκα. Περίεργον...
Όταν εστράφηκα που το σχολείον ακόμα ήταν απόντα τα γατάκια. "Εν πάμεν καλά" λαλώ που μέσα μου, χαιδεύοντας την μάναν (Ντάλεξ το όνομα, που το Dr. Who and the Daleks) η οποία εσυμπεριφέρετουν κάπως. Μετά, ενώ ήμουν μέσα, άκουα το κάλεσμαν της (χαρακτηριστικό μιαούρισμαν τζιαι κάτι σαν γουργουρητόν πολλά χαρακτηριστικά της μάνας κάττας) τζιαι εποshέπαζα στην αυλή μπας τζιαι δω την με τα νεογνά της. Τίποτε. Έδωκα έναν κοντινόν γυρόν στη γειτονιάν με την Ντάλεξ τα πισών μου. Πάλε τίποτε.
Ήρτεν η ώρα να φύω για τες δουλειές του πρωινού, τζιαι εξεκίνησα, πιο ανήσυχος πρέπει να το πω γιατί πρώτη φοράν εμεινίσκαν τόσην ώραν "χωσμένα" τα γατάκια. Δυστυχώς, οι φόβοι μου επαληθευτήκαν, 5-6 τετράγωνα μακριά που το σπίτι μας, πάνω σε σχετικά πολυσύχναστο δρόμο δαμέ στην Καλλιθέαν του Δαλιού. Πάνω στο οδόστρωμαν, μια ασπρόμαυρη τούφα. Επάρκαρα στο παγκέττον για να δω πιο καλά αν τζιαι ήδη είχα καταλάβει τι ήταν.
Ο καημένος ο Ξέρξης ήταν πεθαμένος ήδη, αφού προφανώς εκτυπήθηκεν που αυτοκίνητον ενώ επροσπαθούσεν ακόμα να καταλάβει που εβρέθηκεν, μακριά που την φιλόξενην αυλήν μας τζιαι την χνουδωτήν αγκαλιάν της μάνας του. Ήταν φυσικά φρικτά παραμορφωμένος ήδη αλλά εν τόσον χαρακτηριστικόν το καλούπιν τζιαι τα χρώματα του που εν εχωρούσεν άρνησην ή ελπίδαν.
Πραγματικά, άβυσσος η ψυshιή του αθρώπου. Έχω χάσει αθρώπους δικούς μου (ευτυχώς για την ώραν μόνον παππούδες) τζιαι δεν εστεχωρήθηκα πολλά ούτε έκλαψα ποττέ μου σε κηδείαν. Τζιαμέ, στην άκρην του δρόμου, με τα αυτοκίνητα να ρέσσουν, άρκεψα να κλαίω όπως το κοπελλούϊν το 6χρονον. Κλαίω τζιαι τωρά όπως το μωρόν καθώς γράφω. Εγώ, που έχασα αμέτρητους κάττους τζιαι καττούθκια, τζιαι ξέρω ότι εν η μοίρα του "cat person" να χάνει τους κάττους του σχετικά νωρίς, ειδικά αν τους έshιει ελεύθερους στη γειτονιάν. 
Έπιασα ότι απόμεινεν που τον Ξέρξην τζιαι έβαλα τον να "πνάσει" σε διπλανό χωράφιν. Τζιαι έφυα για να πάω να κάμω τες δουλειές μου. Μέσα στα δάκρυα. Χαράς το κακόν ρε παιδί μου. Πως του λαλείς όμως του Χάρη ότι ο Ξέρξης του is no more τζιαι ότι ποττέ έθθα μάθει αν ήταν όντως Ξέρξης ή Ρωξάνη;
Τζιαι κυρίως, πως του λαλείς τι υποψιάζεσαι; Ότι κάποιον σκατόψυχον πλάσμαν που αποκαλεί τον εαυτόν του γείτοναν (υποθέτω, εν παίρνω τζιαι όρκον τζιαι εν έshιει τζιαι ιδιαίτερην σημασίαν εξάλλου) έπιασεν τα θκιό γατάκια γιατί επειράζαν τα τζιέρρατα του προφανώς, τζιαι απομάκρυνεν τα σε "ασφαλήν απόστασην" για να μεν τον ενοχλούν; Προκαλώντας έτσι τον θάνατον τουλάχιστον του ενός; 
Μεινίσκει το άλλον γατάκιν, που ο Χρίστος ονόμασεν Lion, αν τζιαι πιο πολλά μοιάζει με τιγράκιν, όπως μπορείτε να δείτε στη φωτογραφίαν. Οδήγησα πάνω κάτω στο δρόμον αλλά εν ήβρα άλλον πτώμαν. Τζιαι οι θκιό τους είχαν αρχίσει να τρων κανονικά, οπότε κάπου έμεινεν μου η ελπίδα ότι θα ήβρεν καταφύγιον στα διπλανά σπίθκια, όπου μπορεί να βρεθεί μια ψυshιή λλιόττερον ελεϊνή τζιαι να τον υιοθετήσει. Σε αντίθεσην με τον Ξερξάκον, που ήταν κάπως ασχημούλης ακόμα, ο (αν εν αρσενικός, εν θα μάθουμεν ποττέ επίσης) Lion εν πανέμορφον τζιαι τσαχπίνικον γατάκιν. Ερώτησα κάτι χτιστάες τζιαμέ κοντά αλλά εν είδαν τίποτε (τζιαι γενικά που χτιστάες εν περιμένω να εν ιδιαίτερα φιλόκαττοι, βάσει περασμένων εμπειριών, χωρίς να ισοπεδώνω φυσικά).
Αν όντως έγινεν τούτον που εσυμπέρανα, τζιαι εν προκειται για κάποιου είδους freak accident η ούλλη ιστορία, στο σκατόψυχον πλάσμαν που το έκαμεν μπορώ να ευχηθώ βασικά μόνον θκιό πράματα: να ρίξει το κλάμαν που έριξα εγώ σήμερα, τζιαι να υποστεί το αίσθημαν που θα υποστώ το μεσημέριν όταν εννά ανακοινώσω στο Χάρη το θάνατον του Ξέρξη.
Ώσπου να τα νιώσει τούτα τα πράματα, τζιαι να μαυρίσει η κατάμαυρη καρκιά του, stay cool and keep rocking!

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Εν τον εψήφισα...


...για να "σώσει την οικονομίαν" (sic). Ούτε για να "εκσυγχρονίσει τη δημόσιαν υπηρεσίαν" (ξανά sic). Ούτε για να "εφαρμόσει το ΓεΣΥ" (ξανά μανά sic). Παρά τες καυγαλέα έκδηλες ιδεολογικές μου διαφορές με τον Νίκον Αναστασιάδην, ο κύριος, αν οϊ ο μόνος, λόγος που τον εψήφισα το 2013 ήταν γιατί εθεωρούσα ότι εμπορούσεν να πετύχει συμφωνίαν στην αιώνιαν μας παράνοιαν, το "κυπριακόν πρόβλημαν". Τζιαι ότι είshεν μιαν στοιχειώδην συναίσθησην της ζημιάς που προκαλεί η παρέλευση του χρόνου στο "ανεπίλυτον". Είχα κάμει τζιαι σχετικήν ανάρτησην τότε, όπου ανέλυα το σκεπτικόν μου, στην οποίαν έγινεν τζιαι μια πολλά ζωηρή συζήτηση με άλλους μπλόγκερ (οι οποίοι δυστυχώς πλέον εν διούν το παρόν όπως τότε).
Μπορεί τα διαδοχικά σοκ του 2013 να εφέραν αναπόφευκτην καθυστέρησην, αλλά εν ετέλει, σε συνδυασμόν με την εκλογήν Ακκιντζί, εφάνηκεν για 1-2 χρόνια μια συγκυρία τουλάχιστον το ίδιον ευνοϊκή για επίτευξην συμφωνίας, με την περίοδον Χριστόφια - Ταλάτ (η οποία περίοδος ήταν νομίζω η κορυφαία ευκαιρία μετά το 2004, εξ'ου τζιαι η απογοήτευση μου με τον Χριστόφιαν που εν τα εκατάφερεν τότε). Τα δε διαπλεκόμενα συμφέροντα μικρών τζιαι μεγάλων "παικτών" ουδέποτε νομίζω ήταν τόσον "ευθυγραμμισμένα" προς μιαν κατάληξην του προβλήματος όσον την διετίαν 2014-2016. 
Τζιαι όμως, ο Αναστασιάδης απέτυχεν. Σήμερα δε, συμπεριφέρεται αισχρά, για να το πω ήπια, διότι αντί να παραδεχτεί τες ευθύνες τζιαι την αποτυχίαν του στον μέγιστον στόχον που έβαλεν ως πρόεδρος, εφόρησεν τσαρούχια τζιαι έπιασεν καριοφύλια, λες τζιαι απευθύνεται σε ηλίθιους. Αμ δε.
Εμέναν εν με κόφτει ούτε τι έκαμεν ο Ακκιντζί, ούτε τι έκαμεν ο Ερτογάν, ούτε αν ο Αϊντε θωρεί αν θα εκλεγεί στη χώραν του, ούτε αν φταίει το σιριβίδιν, ο ωχαδερφισμός τζι'η λειψυδρία. Εγώ εψήφισα τον συγκεκριμένον άθρωπον, τζιαι απέτυχεν σε τζιείνον που έβαλεν στόχον να υλοποιήσει.
Εννά μου πεις, όπως μου είπαν παλιά για τον Χριστόφιαν, "τι επερίμενες δηλαδή να κάμει ο πρόεδρος, εν θωρείς νάμπου κάμνουν οι τούρτζιοι, οι αμερικανοί, οι οηέδες κλπ. κλπ.;". Τζιαι φυσικά η απάντηση μου εν η ίδια όπως τότε: "έπρεπεν να κόψει το λαιμόν του να το λύσει!".
Τότε, είχα την ψευδαίσθησην ότι αν στες επόμενες εκλογές δεν έβρισκα κάποιον να ψηφίσω, θα εκατέβαινα ο ίδιος. Αλλά τα χρόνια που περνούν παγιώνουν μέσα μου την αίσθησην του τι κάμνει η εξουσία στον άθρωπον. Οπότε έχω αποκλείσει που τη σκέψη μου το να εμπλακώ σε μιαν τέθκοιαν διαδικασίαν. Επίσης, εν θεωρώ πλέον την αποχήν η το λευκόν "ανήθικες" επιλογές. Απλά δυστυχώς ακόμα εν μπορούν να επηρεάσουν δραστικά την κατάστασην.
Οπότε, ανευ συγκλονιστικού απροόπτου, στο οποίον ο Αναστασιάδης φέρει τον κόσμον ανάποδα τζιαι καταλήξει σε συμφωνίαν για δημοψηφίσματα, θα φάει "μαύρον". Είμαι πολλά περίεργος να δω τι θα κάμει το ΑΚΕΛ. Αν επιλέξει μιαν "δυνατήν" υποψηφιότηταν, με επανενωτικήν πολιτικήν τζιαι ερίσματα στην ευρύτερην "προοδευτικήν" κοινωνίαν (συμπεριλαμβανομένων των φιλελευθέρων που για την ώραν εν "πολιτικά άστεγοι"), θα το υποστηρίξω. Αλλιώς, είτε θα κάμω όπως ο φίλος ο Αγρινός, τζιαι θα ρίξω μιαν "χαμένη ψήφον" για το γαμώτο, ή θα ρίξω λευκόν. Γιατί το να πάω ως την κάλπην, εν το ελάχιστον που νιώθω ότι πρέπει να κάμω, ως πολίτης που θέλει να έshιει λέγειν για τα πολιτικά πράματα.

Ώσπου να κόψει το λαιμόν του ο Αναστασιάδης (για να φέρει συμφωνίαν), stay cool and keep rocking!

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Εν ξέρεις τι έshιεις....


...ώσπου να το χάσεις, όπως μας λαλούν οι Cinderella σε μιαν που τες μπαλάντες τους. Τούτον μου ήρτεν μετά την τελευταίαν, πολλά συγκινητικήν ανάρτησην της αγαπητής "Φεγγαρόφωτης" (Moonlight).
Βασικά, για να επεκτείνουμεν τον συλλογισμόν, τα πραγματικά σημαντικά πράματα στες εξαιρετικά σύντομες ζωές μας:

1) Δύσκολα κερδίζουνται
2) Δύσκολα τα κρατούμεν
3) Εύκολα τα καταστρέφουμεν
4) Εκτιμούμεν τα μόνον όταν τα χάσουμεν

Εν μια αρχή που αφορά τόσον τα "έμψυχα" όσον τζιαι τα "άψυχα" αγαθά μας. Εν ξέρω γιατί, νομίζω εν στοιχείον της ανθρώπινης φύσης τούτη συμπεριφορά. Η μόνη ελπίδα είναι να μάθεις που τα λάθη σου, διότι εν αναπόφευκτα. Απλά, δυστυχώς, κάποια λάθη μόνον μια φορά μπορείς να τα κάμεις, μετά εν πολλά αργά για να τα διορθώσεις. Γι'αυτόν, πρόσοχήν!

Ώσπου να εκτιμήσουμεν το τι έχουμεν, πριν το χάσουμεν, stay cool and keep rocking!

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Καισαρική ή φυσιολογικός τοκετός;

Εν μπορώ ρε κουμπάρε μου τα "άκρα" σε κάποια θέσην τζιαι κάποιαν συζήτησην, ειδικά σε "γκρίζα" θέματα. Εφκήκεν ένας παρέας στη βουλήν πρόσφατα, κοτζάμ διευθυντής γυναικολογικής κλινικής τζιόλις, τζιαι είπεν λλίον πολλά ότι οι "Κύπριες γυναίκες" εν "ανώριμες" και "απαιτητικές", τζιαι ότι λέν στους γιατρούς τους "θέλω το μωρό μου να γεννηθεί συγκεκριμένη ημερομηνία για να είναι στο συγκεκριμένο ζώδιο". Η αφορμή το ότι είμαστεν που τες πρώτες χώρες παγκοσμίως σε ποσοστά καισαρικών τομών επί των γεννήσεων (57%).  Τζιαι η Ελλάδα από ότι φαίνεται. Καισαρικές τζιαι κάπνισμαν τραβούν μας παρέαν φαίνεται.
Κατ'αρχήν, το μεγαλείον του internet ως πηγή εύκολης πληροφόρησης αποδεικνύεται ξανά στο πόσον εύκολα βρίσκεις άρθρα σχετικά με το θέμαν. Ήβρα θκιό, έναν ελληνόφωνον, τζιαι έναν αγγλόφωνον, που ασχολούνται χρησιμοποιώντας αρκετά απλή γλώσσαν. Αν έshετε υπόψην πιο "επιστημονικά", καλά κάμνετε, αλλά εν τζιαι κάμνουμεν διατριβήν δαμέ, εν λλίον φιλοσοφικά που θέλω να το δούμεν το θέμαν.
Βασικά, με έναν γλήορον θκιάβασμαν των θκιό άρθρων, εσυμπέρανα ότι λαλούν λλίον πολλά τα ίδια πράματα. Τα οποία συνοψίζουνται στα εξής:

Η κάθε επιλογή (καισαρική ή φυσιολογική γέννα) εμπεριέχει τόσον πλεονεκτήματα όσον τζιαι μειονεκτήματα έναντι της άλλης, τόσον που την σκοπιάν της μάνας, την σκοπιάν του μωρού τζιαι την σκοπιάν του γιατρού. Τούτα τα πλεονεκτήματα/ μειονεκτήματα αναλύονται κυρίως σε θέματα νοσηρότητας για τη μάναν τζιαι το μωρόν, τζιαι σε θέματα "πρακτικότητας" για ούλλους (προγραμματισμός, κόστος). 
Ας πούμεν, στο μέσον όρον των γεννήσεων, η νοσηρότητα της καισαρικής εν πιο μεγάλη, αφού η μάνα ταλαιπωρείται με μετεγχειρητικές συνέπειες που την κρατούν παραπάνω στην ανάρρωση, ενώ υπόκειται τζιαι άλλους κινδύνους, όπως η γενική αναισθησία τζιαι η τομή της μήτρας. Για το μωρόν εν πιο συγκεχυμένα τα πράματα, αφού εν φαίνεται να υπάρχουν ξεκάθαρα μείον στην γέννησην του με καισαρικήν, πέραν κάποιων αμφίβολων παρενεργειών στο μέλλον, συν το ότι συνήθως θηλάζει κάπως αργότερα παρά σε φυσιολογικόν τοκετόν τζιαι το ότι η συμπίεση των πνευμόνων του κατά τον φυσιολογικόν τοκετόν συχνά απομακρύνει τα υγρά που τους πνεύμονες του. Κατά τα άλλα, πολλές φορές η ταλαιπωρία του βρέφους μπορεί να είναι αρκετά πιο μεγάλη σε φυσιολογικόν τοκετόν παρά αν εγεννιέτουν με καισαρικήν.
Στο "πρακτικόν" κομμάτιν, αφενός ο προγραμματισμός της γέννας εν ασύγκριτα πιο εύκολος με καισαρικήν (έχω ακούσει για συγγένισσες μαμάδες που εκάμαν 9 ώρες να γεννήσουν τζιαι εκάθουνταν μέσα στα άγρια χαράματα ώσπου να τελειώσει η διαδικασία) τζιαι αφετέρου το κόστος λογικά εν πιο μεγάλον (πιο πολύπλοκη διαδικασία, πιο πολλές μέρες ανάρρωσης). Άρα μπορεί να πονηρευτεί κάποιος γιατί ο γιατρός να ενθαρρύνει την καισαρικήν, ακόμα τζιαι όταν δεν χρειάζεται. Αμφιβάλλω όμως αν είναι ο κύριος λόγος τούτος για τα ψηλά ποσοστά, διότι στο τέλος της ημέρας, εν η μάνα τζιαι το ζευγάριν, που αποφασίζει.
Γενικά, θκιαβάζοντας τα θκιό άρθρα, τζιαι βάλλοντας κάτω τες προσωπικές μου γνώσεις/ εμπειρίες (τα κοπέλια μας εγεννηθήκαν με καισαρικήν, δίδυμα γαρ, καθαρά κατόπιν σύστασης του γυναικολόγου), εν μπορώ να καταλάβω ούτε το υφάκιν του παρέα στη βουλήν, που εμίλησεν τόσον υποτιμητικά ισοπεδώνοντας τες Κυπραίες μάνες στο επίπεδον της κατίνας, ούτε γιατί εν κάποιοι τόσον κατηγορηματικά εναντίον της ελεύθερης επιλογής της μάνας (τζιαι του ζευγαριού γενικότερα) στο πως θα γεννηθεί το κοπελλούϊν του. Μπορεί ο φυσιολογικός τοκετός να είναι όντως η πιο "νούσιμη" επιλογή, εφόσον εν συντρέχουν ιδιαιτερότητες τζιαι κίνδυνοι για τη μάναν τζιαι το μωρόν, αλλά εν εκατάλαβα να εν τόσον συντριπτικά τα πλεονεκτήματα του έναντι της καισαρικής. Αν σκεφτούμεν τζιόλας ότι η μέση ηλικία των μανάδων ανεβαίνει τζιαι το ότι κάμνουν πιο λλία μωρά παρά παλαιότερα, μπορώ να καταλάβω πλήρως το σκεπτικόν μιας εγγύου όταν επιλέξει την καισαρικήν αντί του φυσιολογικού τοκετού. Τζιαι εν στο shέριν τόσον της κοινωνίας όσον τζιαι της "επιστημονικής κονότητας" να την καθησυχάσει μέσω της ενημέρωσης τζιαι της ευαισθητοποίησης, τζιαι οϊ να την καταχειρίζει βάσει "ηθικολογίας".
Βασικά η θέση του παρέα στη βουλήν αθθυμίζει μου το θέμαν του θηλασμού. Καταντά μια μάνα να αντρέπεται να πει ότι εν θηλάζει ας πούμεν, ή γιατί εσταμάτησεν "νωρίς" γιατί οι "ιθύνοντες" πρέπει να προάγουν τα ευεργετήματα του θηλασμού που καθέδρας. Φίλε μου, εσύ κάμε τη διαφώτιση σου, αλλά μεν καταντάς "νταής" στο πως κουμαντάρει ο άλλος το σώμαν του τζιαι τα κοπελλούθκια του. Θέλει πολλήν προσοχήν τούτον. 
Ώσπου να δείχνουμεν πιο πολλήν ευαισθησίαν τζιαι συναίσθησην στες επιλογές που κάμνει ο καθένας, stay cool and keep rocking!

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

"Ένδοξος θάνατος"

Είχα δει κάποια στιγμήν, πριν χρόνια, μιαν ταινίαν, νομίζω με ιθαγενείς κάποιας χώρας, οι οποίοι ετοιμάζουνταν να παν στη μάχην εναντίον των "χλωμών προσώπων", μέσα σε ενθουσιώδεις ιαχές, εντυπωσιακά βαψίματα τζιαι μοστραρίσματα των διαφόρων πρωτόγονων όπλων τους. Ένας που τους σεβάσμιους γέροντες της φυλής εν έδειχνεν να συμμερίζεται τον πολεμικόν οίστρον των νεαρών πολεμιστών τζιαι η στεναχώρκα του ήταν τόσον έκδηλη που ένας που τους πολεμιστές εκόντεψεν του τζιαι ερώτησεν τον τι τον επροβλημάτιζεν.
- Γιε μου στην ηλικία μου ξέρω πλέον τι σημαίνει πόλεμος τζιαι εν μου διά καμμιάν χαράν το ότι πάτε να ματζιελλεφτείτε, νέοι αθρώποι.
- Μα γέροντα, πρέπει να πάμεν να πετάξουμεν έξω τα "χλωμά πρόσωπα" που τους κυνηγότοπους μας, να τους κάμουμεν να μεν ξαναστραφούν. Να συνάξουμεν τζιαι κάμποσα σκαλπ να καταλάβουν τι πάει να πει Νάβαχο.
- Γιε μου, εγώ πάλε νομίζω ότι έθθα στραφεί κανένας σας πίσω ζωντανός.
- Μα ήντα ηττοπάθεια εν τούτη γέρο; Τζιαι να σου πω κάτι; Παρά να πεθάνω σαν εσέναν, γέρος μέσα σ'έναν στρώμαν, καλλίττερα ένας ένδοξος θάνατος πάνω στον άππαρο μου!
- Γιε μου, εν υπάρχει έτσι πράμαν που να λέγεται "ένδοξος θάνατος". Υπάρχει απλά θάνατος.

Η κυνική αποτύπωση του γέροντα ινδιάνου βρίσκει με 100% σύμφωνο. Διότι μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετον, τούτη η γέρημη ζωή που ζούμεν εν η μόνη που έχουμεν, τζιαι ο θάνατος μας εν ένας τζιαι μοναδικός, τζιαι η υπόσταση μας εν συνεχίζεται πάρακάτω για να ποθαυμάσει το πόσον υπέροχα επέθανεν. Άρα "ένδοξος θάνατος" υπάρχει μεν, αλλά μόνον για όσους εν ακόμα ζωντανοί. Για τους νεκρούς, είτε πάσιν που "εχθρικόν βόλιν" είτε επειδή εστάθηκεν τους κοκκόνα, εν έναν τζιαι το αυτόν. Άρα ουδεμίαν σημασίαν έshιει, επί της ουσίας, πως θα πεθάνεις, Για σέναν τουλάχιστον.
Βέβαια, μπορεί να τείνω προς τον κυνισμόν σε τούτην τη φάσην της ζωής μου, αλλά ποττέ εν θα αρνηθώ τόπον στο συναίσθημαν. Γι'αυτόν ας ακούσουμεν έναν άσμαν για "αθάνατους", σε στίχους ενός αθρώπου που προφανώς επίστευκεν ότι έπρεπεν να πεθάνει "ένδοξα"...


Ώσπου να καταλάβουμεν ότι εν πιο σημαντικόν το πως ζεις, τζιαι οϊ το πως πεθανίσκεις, stay cool and keep rocking!

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Στρουθοκάμηλοι, τραμπούκοι τζιαι άλλα επίκαιρα


Εν τζιαι κάμνει εντύπωση, τουλάχιστον σε όσους που εμάς έχουν στοιχειώδην επίγνωσην του τι εστί ΕΛΑΜ τζιαι ναζισμός, το σημερινόν κατάντημαν στη βουλήν. Όταν ως κοινωνία είσαι έτοιμος να ξεπλύνεις κοινοβουλευτικά μιαν ομάδαν που εν έτει 2017 ασπάζεται τζιαι προωθεί τα εθνικοσοσιαλιστικά ιδεώδη του Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, του κόμματος του Χίτλερ δηλαδή, πρέπει να είσαι έτοιμος τζιαι για τούτα. Φυσικά μια μερίδα συμπολιτών μας ουσιαστικά εν αδαής, αμόρφωτη τζιαι "παραπλανημένη" ότι τα "καλά παιθκιά με τα μαύρα που βοηθούν φτωχόν κόσμον" εν τζιαι εκάμαν κάτι κακόν, όπως καλή ώρα οι πολιτικοί μας (που όντως εκάμαν τα σκατά για να είμαστεν σωστοί, ειδικά οι βουλευτές του ΔΗΣΥ για το θέμαν του ενωτικού δημοψηφίσματος). Έτσι όταν τους μοστράρεις τες σβάστικες τούτων των "παιδιών", το βάδισμαν της χήνας τους, τα τσιτάτα τζιαι τες απειλές τους εναντίον των εβραίων, των ομοφυλοφίλων, των "τουρκοπροσκυνημένων" κλπ. παίζουν πελλόν, ή στρουθοκαμηλίζουν, για να το πούμεν πιο "λόγια". "Εγώ είμαι Έλληνας" λαλούν, "τούτα εν πελλάρες που κάμνουν κάτι λλίοι, οι παραπάνω εν Έλληνες πατριώτες, όπως εμέναν". Αμ δε, κυρ Παντελή μου, αμ δε...
Υπάρχει τζιαι μια άλλη μερίδα πληθυσμού, τζιαι καλά "συνειδητοποιημένη", που ενδόμυχα τζιαι στα κρυφά ξέρει πολλά καλά το "ποιόν" τούτων των "καλών παιθκιών με τα μαύρα" τζιαι γουστάρει το, γουστάρει το πολλά. Εν αθρώποι που αφενός εν τολμούν οι ίδιοι να παραδεχτούν δημόσια τούτα τα γούστα τους, έτσι ηδονίζουνται όταν τα θωρούν να εκδηλώνουνται τζιαι αφετέρου βολεύκει τους η αναταραχή που προκαλεί η παρουσία των (γ)ελαμιτών, γιατί δημιουργεί προβλήματα σε άλλους αθρώπους που εν χωνεύκουν, είτε πολιτικά, είτε κοινωνικά, είτε άλλωσπως. Έτσι, επιστρατεύκουν την υποκριτικήν στάσην των "ίσων αποστάσεων" τζιαι της θεωρίας των "δύο άκρων" ("ναι, κακά τα παιθκιά με τα μαύρα, αλλά κακά τζιαι τα παιθκιά με τα κότσιηνα, λόγω χάρην, επειδή εν το ίδιον πράμαν") τζιαι συνήθως αμφισβητούν τα εμφανή τεκμήρια περί των ναζιστικών πεποιθήσεων ζητώντας "άρθρα καταστατικών" τζιαι άλλες νομικίστικες μπαρούφες.
Τούτη η δεύτερη μερίδα κατ'εμέναν εν η πραγματική "αρρώστια" της εκφασιζόμενης κοινωνίας γενικά στον πλανήτην, τζιαι ειδικά στην μικρήν, επαρχιώτικην μας κοινωνίαν. Τούτοι που το παίζουν πάντα "υπεράνω", που θεωρούν τον εαυτόν τους τον "σοφότερον όλων" τζιαι που σούζουν με ευχαρίστησην τη κκελλέν τους όταν θκιαβάζουν ή ακούουν ρητορικές μίσους τζιαι γίνουνται μάρτυρες τραμπουκισμών. Τζιαι φυσικά σε τούτην την μερίδαν του πληθυσμού, αρμόζει παραπάνω που ούλλους, να βιώσουν την πραγματικήν "γλύκαν" της επικράτησης ενός ναζιστικού κόμματος στον τόπον τους. Δυστυχώς, μαζίν με τα ξερά, όπως πάντα κρούζουν τζιαι τα χλωρά. Εγλέπετε.

Κλείω με τον ορισμόν της λέξης "τραμπούκος", με έμπνευσην την εξύβρισην του ΓΓ του ΑΚΕΛ έξω που τη βουλή σήμερα (κακώς αντέδρασεν by the way, έδωσεν τους τζιαι υπόστασην):

"Η σημασία με την οποία χρησιμοποιείται η λέξη προέρχεται από την λατινική trabuco (Αγγλικά: trebuchet (en)), είδος πολεμικής μηχανής, καταπέλτη, που χρησιμοποιήθηκε πριν από την εφεύρεση της πυρίτιδας για το γκρεμίσμα τα τείχων, πύργων και άλλων βαρέων λίθινων κατασκευών.
Είναι άτομο που ανήκει σε παρακρατική οργάνωση ή σε κομματική παράταξη και δημιουργεί επεισόδια ή προβαίνει σε βιαιοπραγίες, συνήθως επί πληρωμή (κατ' επέκταση) άτομο που προσπαθεί να επιβάλει τις απόψεις του χρησιμοποιώντας βία."

Ώσπου να μάθουν ούλλοι, ή απλά να το παραδεκτούν, ότι το ΕΛΑΜ εν ναζιστικόν κόμμαν, stay cool and keep rocking!

Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

"Βρωμοδουλειές"

Εντάξει, λλίον πολλά εμείς εμπήκαμεν σε μιαν "τροχιάν", καλήν ή κακήν, αλλά τωρά που τα κοπελούθκια χαζίριν να μπουν στην δεύτερην δεκαετίαν της ζωής τους, αρκέφκεις να ξαναδιερωτάσαι: ήντα δουλειές εν "καλές" για να πάσιν; Η ανάρτηση διερευνά τούτον το ερώτημαν, αλλά που την ανάποδην: ποιες εν οι πιο ανεπιθύμητες δουλειές που μπορεί να σκεφτεί κάποιος;


Κανονικά, όσον πιο ανεπιθύμητη είναι μια δουλειά, τόσον πιο δύσκολον είναι να εύρεις αθρώπους πρόθυμους να την κάμουν. Άρα, με βάσην τον νόμον προσφοράς-ζήτησης, οι αθρώποι που αναλαμβάνουν ανεπιθύμητες δουλειές θα έπρεπεν να αμοίβονται καλά. Τούτον όμως, όπως ξέρουμεν ούλλοι, δεν ισχύει. Τζιαι ο λόγος νομίζω εν προφανής: υπάρχουν αθρώποι που εν έχουν άλλην επιλογήν που το να εξασκούν ανεπιθύμητα επαγγέλματα. Τζιαι οι υπόλοιποι, όπως πολλά παραστατικά ανέπτυξεν ο πρωταγωνιστής μιας παράστασης σε σπίτι φίλων που είδα τελευταία ("Ο πυρετός") βολευκούμαστεν μιαν χαρά που υπάρχουν αθρώποι χωρίς επιλογές για να κάμουν τες "βρωμοδουλειές" μας. 
Μιαν άλλην ενδιαφέρουσα ανάλυση περί "βρωμοδουλειών" κάμνει ο συμπαθέστατος Mike Rowe, παρουσιαστής της εκπομπής "Dirty Jobs" του Discovery Channel, στο εξής βίντεο:

Mike Rowe celebrates dirty jobs

Βασικά ο παρουσιαστής, ιδιαίτερα έμπειρος που εξωφρενικά δυσάρεστες δουλειές, καταδεικνύει ότι ένας άθρωπος μπορεί να εν ευτυχισμένος ότι δουλειάν τζιαι να κάμνει, τζιαι ότι οι κλασσικές "διδαχές" περί "επαγγελματικού προσανατολισμού" πολλές φορές εν στερεοτυπικές τζιαι εν βοηθούν πουθενά, ενώ συχνά δημιουργούν ψευδείς εικόνες για ολόκληρες ομάδες επαγγελματιών.
Προσωπικά, έχω δοκιμάσει κάποιες δουλειές, έστω τζιαι στες διακοπές του καλοτζιαιρκού (κάτι που εννά προτείνω τζιαι στα κοπέλια όταν φτάσουν σε ηλικίαν που εννά δικαιούνται) οι οποίες εν ήταν "ευχάριστες". Λόγου χάριν (thx Brenda) έκαμα αρκάτης (βοηθός οικοδόμου), βοηθός σε εργοστάσιο κεραμικών, μεταφορέας επίπλων, συναρμολογητής υπολογιστών, συναρμολογητής ηλεκτρικών πινάκων τζιαι σερβιτόρος. Σε πιο "μόνιμες" καταστάσεις, για 9 χρόνια, σε Ελλάδαν τζιαι Κύπρον, η δουλειά μου ήταν καθαρά γραφειακή τζιαι τωρά, στη μέσην ηλικίαν, εστράφηκα σε κάτι ιδιαίτερα χειρωνακτικόν τζιαι με αρκετήν χωματσιάν (ωχ η μέση μου...). Στες εμπειρίες μου μπορώ να αναφέρω τζιαι τον στρατόν, αφού είμαι έφεδρος αξιωματικός τζιαι κατά τη θητείαν μου είχα καθήκοντα παρόμοια με των μόνιμων, οπότε έπιασα μιαν καλήν γεύσην.
Γενικά, είμαι σε θέσην να προτείνω στα κοπέλια μιαν συνταγήν επιλογής του με τι θα ασχοληθούν στη ζωήν τους. Η απασχόληση τους (πολλά πιο ωραία λέξη τούτη που το "δουλειά", που παραπέμπει σε βιοποριστικόν εξαναγκασμόν) θα πρέπει να καθοριστεί που τους εξής παράγοντες, υπό την συγκεκριμένην σειράν ιεράρχησης:

1) Να τους ευχαριστεί
2) Να μπορούν να ανταποκριθούν
3) Να αποφέρει τα προς το ζειν

Σαν καλός γονιός (τζιαι μετριόφρων πάνω που ούλλα), δουλειά μου είναι να εν τούτη η σειρά, τόσον με τα ερεθίσματα που θα δώσω όσον τζιαι με τα μέσα τζιαι πόρους που θα θέσω στη διάθεσην τους.

Μετά που ούλλον τούτον τον πρόλογον, ακολουθεί μια λίστα "βρωμοδουλειών", με βάσην τα δικά μου γούστα πάντα, τες οποίες δεν θα ήθελα να αναγκαστώ ποττέ να κάμω, με μιαν μικρήν τεκμηρίωσην του γιατί. Απολαύστε υπεύθυνα, τζιαι σχολιάστε με δικές σας αν γουστάρετε.

Νοσοκόμος
Άστατα ωράρια, δυσάρεστα καθήκοντα όπως καθαριότητα ασθενών, αντιμετώπιση ανθρώπινου πόνου, καθημερινή επαφή με θάνατο.
Βοθροκαθαριστής
Θέλετε τεκμηρίωση;
Σκουπιθκιάρης
Το ίδιο με βοθροκαθαριστή.
Αρκάτης
Εξαιρετικά επιβαρυντική δουλειά χειρωνακτικά, αιωνίως λερωμένος παντού (παντού όμως)
Σερβιτόρος
Κανένας εν μπορεί να καταλάβει την δυσκολίαν αν δεν την δοκιμάσει. Να είσαι πτώμαν τζιαι να πρέπει να χαμογελάς. Να γίνουνται τα νεύρα σου σπαράλια με παραξενιές πελατών τζιαι συναδέλφων.
Οικιακή βοηθός
Δαμέ να κάμω έναν σκούπισμαν/ σφουγγάρισμαν μιαν φοράν την εφτομάν τζιαι το ότι έχω αναλάβει ποσκούπιδα/ αντζιόπλυμμαν του σπιθκιού τζιαι βαρυγκομώ, οϊ να έχω να καθαρίζω κάθε μέρα τες γερημίες του καθενός.
Υδραυλικός
Οτιδήποτε έshιει να κάμει με υγρασίες, σωλήνες, αποχετεύσεις τζιαι αβαρίες προκαλεί μου αλλεργίαν.
Στρατιωτικός
Όταν απολυούμαστεν που το στρατόν, η χαιρέκακη ευχή μας προς τους μόνιμους αξιωματικούς που εν εχωνεύκαμεν ήταν "να λύσεις μεσ'τ'άρβυλα". Καθόλου τυχαία στάση. Να είσαι 60 χρονών γάρος τζιαι να πρέπει να "παλουκώννεις" σε "ανώττερους" ή να τζυνηάς τα 18χρονα για να βάψουν παρτέρκα ή να ξεχορτίσουν. Γιαξ.
Αστυνομικός
Εν ο αδερφός μου, τζιαι μόνον που τζιείνα που μου διηγείται ότι αντιμετωπίζει καθημερινά ήταν να μου γυρίσει. Προφανώς, ένα μέρος μου λαλεί...

Ώσπου να κάνουμεν ούλλοι ότι γουστάρουμεν χωρίς άγχος "βιοπορισμού", stay cool and keep rocking!

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Ηγέτης


Τούτες τες ημέρες θκιαβάζω ένα βιβλίον νεώτερης ιστορίας της Αγγλίας, που εδιεσώθην που τον πεθερόν μου που τα σκουπίθκια όπου το επέταξεν κάποιος εξαιρετικά καλλιεργημένος συμπατριώτης μας, μαζίν με αρκετά άλλα, τα οποία ετοποθετηθήκαν στην βιβλιοθήκην προς αξιολόγησην τζιαι ανάγνωσην εν ευθέτω χρόνω. Το συγκεκριμένο βιβλίον εν παλιά έκδοση τζιαι παραθέτει την ιστορικήν εξέλιξην της Μεγάλης Βρετανίας που τα μέσα του 18ου αιώνα ως το 1970 περίπου (είπαμεν, εν παλιό βιβλίο). Ήβρα το εξαιρετικά καλής ποιότητας τζιαι πολλά ψυχαγωγικόν. Που τα πιο ενδιαφέροντα του στοιχεία η αίσθηση που μου έδωσεν ότι η "εθνοπαπαροσύνη" έννεν κουσούριν μόνον των δικών μας συγγραφέων ιστορίας, δηλαδή ο συγκεκριμένος συγγραφέας εν αποφεύγει την "εθνικήν" σκοπιάν των πραγμάτων που περιγράφει, διανθίζοντας το με σχετικές σάλτσες τζιαι κάμνοντας τον απολογητήν σε αισχρές, κυριολεκτικά, συμπεριφορές της χώρας του στην εξωτερικήν της πολιτικήν κατά τα τελευταία 300 χρόνια περίπου.
Το άλλον αξιοπρόσεκτον στοιχείον του βιβλίου τούτου εν η παράθεση των ηγετών της Αγγλίας κατά την περίοδον, τζιαι του έργου τους, μέσα που τες κοινοβουλευικές διαδικασίες, για να φέρουν πρόοδον τζιαι ευημερίαν στον λαόν τους. Σε τούτον το θέμαν οι συγγραφείς δείχνουν τον πιο αμερόπληπτον εαυτόν τους, τζιαι ανεξαρτήτως ιδεολογικής προέλευσης τους, αποτιμούν νηφάλια τζιαι με δομημένα στοιχεία την διαδρομήν τζιαι την συνεισφοράν ενός εκάστου ηγέτη όποθεν τζιαι να προέρχεται ιδεολογικο-πολιτικά. Εν προσπαθούν να τους εξωραϊσουν ή να τους θεοποιήσουν, όπως κάμνουν τα πλείστα ελληνικά τζιαι κυπριακά συγγράμματα για τους δικούς μας ηγέτες. Αντίθετα, η ερμηνεία των συμπεριφορών τους διανθίζεται που στοιχεία τα οποία εξανθρωπίζουν τους τζιαι προσπαθούν να δείξουν την ψυχολογίαν τζιαι τες επιδράσεις υπό τες οποίες εκάμαν ότι επιλογές εκάμαν. Βάλλουν δηλαδή την ανάλυσην στο σωστόν ιστορικόν πλαίσιον τζιαι εν κρίνουν με τωρινά δεδομένα, όπως πάλε θα παρατηρήσει κάποιος σε αντίστοιχα ελληνόφωνα συγγράμματα.


Το αποτέλεσμαν για τον αναγνώστην (τουλάχιστον εμέναν) είναι να αντιλαμβάνεται πόσον σημαντικός εν ο ρόλος της ηγεσίας για έναν κράτος, τζιαι πως ένας ηγέτης μπορεί πραγματικά να σφηρηλατήσει το παρόν τζιαι το μέλλον του λαού του, είτε που την καλήν είτε που την ανάποδην. Τζιαι το πιο εντυπωσιακόν είναι πόσες αντιστάσεις τζιαι εμπόδια θα εύρει συνήθως ο πραγματικά φιλοπρόοδος τζιαι ριζοσπάστης ηγέτης, τόσον που μεγάλες μερίδες τούτου του λαού τες οποίες οφείλει να πείσει ότι οι προτάσεις του είναι συνολικά επωφελείς, όσον τζιαι που τες διάφορες ομάδες που εν ριζωμένες πάντα τζιαι επηρεάζουν την εξουσίαν. Ακόμα πιο συνταρακτικόν, το ότι πολλές αποφάσεις για μεγάλες τζιαι κοσμοιστορικές αλλαγές (μεν ξεχνούμεν ότι η Μ. Βρεττανία της περιόδου ήταν η πιο μεγάλη δύναμη παγκοσμίως) εν επαρθήκαν που "ιδεολογικά συμβατούς" ηγέτες, αλλά έπρεπεν τούτοι οι αθρώποι να ξεπεράσουν σε πολλές περιπτώσεις τα ιδεολογικά τους πρότυπα τζιαι καταβολές τζιαι να παν κόντρα στα ίδια τους τα κόμματα τζιαι παρατάξεις για να περάσουν νομοσχέδια τζιαι ψηφίσματα που είχαν καταλάβει ότι ήταν για το καλόν του τόπου τους.
Εν φυσικόν σε μιαν συνεχήν ροήν αθρώπων στα δώματα της εξουσίας, να παρουσιαστούν τζιαι "μέτριοι", τζιαι "ανίκανοι" ηγέτες, οι οποίοι οϊ μόνον εν προωθούν την πρόοδον αλλά χαντακώνουν τη χώραν τους, τζιαι οι Βρεττανοί είχαν το μερίδιον τους που έτσι ηγέτες. Αλλά στην σούμαν, είχαν την τύχην τζιαι το προνόμιον να παρουσιαστούν τζιαμέ τούτον που λέμεν "statesmen", δηλαδή υπερβατικοί πολιτικοί που εμπορούσαν να σπάσουν τα ίδια τους τα στερεότυπα τζιαι να βάλουν το συμφέρον του λαού πάνω που την δικήν τους φιλοδοξίαν.
Θωρώντας την δική μας κατάστασην, στα 67 χρόνια που υπάρχει η κολοβή μας δημοκρατία, μόνον θλίψην μπορεί να νιώσει κάποιος. Ούτε τζιαι ένας άθρωπος δεν εφκήκεν τζιαμέ που να μπορεί να κάμει υπερβάσεις, να μπορεί να δει το μέλλον, να είναι σε θέσην να βάλει το κοινόν καλόν πάνω που την δικήν του μικροπολιτικήν φιλοδοξίαν τζιαι το προσωπικόν συμφέρον. Διότι ο ηγ΄ςτης, πάνω που ούλλα, πρέπει να μπορεί να δει το συμφέρον του μέσα στο συμφέρον του κοινού καλού, τζιαι να κινείται πάντα με τούτον τον γνώμονα. Οι δικοί μας δακάτω, όταν το σίδερον κορύζει τζιαι η ευκαιρία φωνάζει, αντί της υπέρβασης προτιμούν να χωστούν. Τζιαι μέσα που την κρυψώναν τους, χαντακώνουν μας τζιαι μας, χαντακώνουν τζιαι τους εαυτούς τους.

Ώσπου να θκιαλέξουμεν πραγματικούς ηγέτες, τζιαι οϊ αφεντικά, stay cool and keep rocking!

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Λύσην τωρά! Çözüm Şimdi! Solution now!


Κατόπιν επικοινωνίας με τον φίλτατον συν-μπλόγκερ Aceras Antropophorum (δαμέ το μπλογκ ), με τον οποίον μοιραζούμαστεν τον καημόν τζιαι τον πόθον για επανένωσην τούτου του τόπου, αναρτώ το πιο κάτω κείμενον, το οποίον υιοθετώ πλήρως. Ενδεχομένως να διατεθεί τζιαι στα Τουρκικά, περίπτωση στην οποίαν θα επισυνάψω αναλόγως.

"
Λύσην τωρά! Çözüm Şimdi! Solution now!

1. Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Αρμένηες, Μαρωνίτες, ξένοι τζ̆αι ντόπιοι, που κατοικούμεν τζ̆αι αγαπούμεν τούτον τον τόπον, δηλώννουμεν ότι δεν θέλουμεν να ενωθεί με κανέναν κράτος, ούτε να μείνει μοιρασμένος. Καλούμεν τα ελληνοκυπριακά τζ̆αι τουρκοκυπριακά πολιτικά κόμματα που στηρίζουν την λύση να αναλάβουν πρωτοβουλίες για να το κάμουν γνωστόν τζ̆αι ξεκάθαρον προς τους ξένους τζ̆αι προς τους Κυπραίους ούλλους, ότι τούτον εν η πεποίθηση αλλά τζ̆αι ο στρατηγικός στόχος της πλειοψηφίας του λαού. Είναι η κυριόττερη σύγκλιση για την ασφάλειαν που χρειαζούμαστιν σήμμερα για να ξεπεραστεί το αδιέξοδον, να γνωρίζει τζ̆αι να εμπιστεύεται η μια κοινότητα τους πραγματικούς στόχους της άλλης. Καλούμεν τες πολιτικές δυνάμεις να στηρίξουν την προσπάθειαν των ηγετών για λύσην, δείχνοντας τους έμπρακτα το πολιτικόν υπόβαθρον πάνω στο οποίον θα χτιστεί η ομοσπονδία.

2. Εμάς που υπογράφουμεν την δήλωσην τούτην, δεν επηρεάζεται η σκέψη μας που γόητρα παλιών πολέμων. Δρούμεν μαζίν ορθολογικά για την ειρήνην τζ̆αι το κοινόν μας μέλλον. Καλούμεν τους ηγέτες να απελευθερωθούν που τα όποια γόητρα τζ̆αι να επικεντρωθούν στην δουλειάν να ξεπεραστούν οι δυσκολίες. Καλούμεν τους να σταματήσουν να σπαταλούν ενέργειαν να ρίξει ο ένας τον άλλον που το γόητρον του τζ̆αι να χάννουν τον χρόνον ποιού εν τα φταισίματα, Ο κόσμος χρειάζεται να του δείξουν στην πράξην πως θα λειτουργήσει αρμονικά η αυριανή μας ομοσπονδία.

3. Εμείς μελετούμεν τα γεγονότα για να δημιουργήσουμεν άποψην για το παρελθόν τζ̆αι να εμπνευστούμεν για έναν όμορφον τζ̆αι ειρηνικόν μέλλον. Οι ηγέτες να καλέσουν τους θεσμούς παιδείας των θκυ̮ο κοινοτήτων  να δηλώσουν ότι εν προσηλωμένοι σε μιαν εκπαίδευσην που σέβεται την ιστορίαν σαν επιστήμην τζ̆αι όχι πολιτικόν εργαλείον,  τζ̆αι που σέβεται τους μαθητές σαν αθρώπους ελεύθερους, να έχουν δικήν τους κρίσην για τα γενονότα.

4. Καλούμεν τα κόμματα που λαλούν ότι θέλουν λύσην να δηλώσουν ότι απέχουν που οποιανδήποτε προεκλογικήν δραστηριότηταν μέχρι τζ̆αι 4 μήνες πριν τες εκλογές για να δώσουν χώρον τζ̆αι χρόνον στους ηγέτες να καταλήξει η τρέχουσα προσπάθεια τους, ή να προχωρήσει σε σημείον μη επιστροφής, έτσι που να την συνεχίσει όποιος τζ̆αι να εκλεγεί αν δεν προλάβουν. Καλούμεν τους ηγέτες να προσηλωθούν πάνω στα σημαντικά προβλήματα για να έχουμεν σύντομα τες τελικές συγκλίσεις που θα ορίσουν την λύσην. Επιθυμούμεν οι επόμενες εκλογές να είναι ομοσπονδιακές τζ̆αι να ψηφίσουμεν ούλλοι οι Κυπραίοι τους άρχοντες πον να εφαρμόσουν την λύσην τζ̆αι θα θεμελιώσουν την ομοσπονδιακήν ειρήνην στον τόπον.

5. Προσκαλούμεν τα κόμματα, τες οργανώσεις, την κοινωνίαν των πολιτών να αναλάβουν πρωτοβουλίες ενημέρωσης του λαού. Όπως φτάννουμεν στα δύσκολα με το θέμαν της ασφάλειας, να οργανωθούν δικοινοτικές συγκεντρώσεις όπου ΤΚ πολιτικοί της λύσης να εκθέσουν στο ελληνοκυπριακόν ακροατήριον την αντίληψην τους για την ασφάλειαν τζ̆αι  ΕΚ πολιτικοί της λύσης, να εξηγήσουν σε τουρκοκυπριακά ακροατήρια τους φόβους των ΕΚ για την ασφάλειαν. Καλούμεν πρωτοποριακές οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, πολιτιστικές οργανώσεις, συνδέσμους καλιτεχνών, επαγγελματιών, να τολμήσουν να κάμουν το βήμαν για την πιο ειρηνικήν ένωσην, δημιουργώντας δικοινοτικές ομοσπονδίες, διόντας στες οργανώσεις τζ̆αινούρκαν δυνάμικήν απευθυνόμενοι σε ούλλους τους Κυπραίους.

6. Η σημμερινή κρίση δείχνει ότι τα αδιέξοδα μας στην Κύπρον δεν μπορούν να ξεπεραστούν ούτε με επιβολήν της άποψης μιας αριθμητικής πλειοψηφίας που μιαν κοινότηταν πας την άλλην, ούτε με το βέτο μιας μειοψηφίας που μπλοκκάρει, ούτε με την προσφυγήν στην βίαν από τρίτα κράτη που διαθέτουν στρατιωτικήν ισχύν, ούτε με τον αποκλεισμόν ή με αποχώρησην της μιας κοινότητας που τες πολιτικές αποφάσεις. Καλούμεν τους ηγέτες να γινούν πιο σοφοί τζ̆αι πολιτικά πιο δυνατοί που τα διδάγματα της κρίσης.
Απαιτούμεν λύσην Τωρά, Κύπριοι Μπλόγκερ - Dayanışma"


Çözüm Şimdi! Solution now! Λύσην τωρά!

1. Kıbrıslı Rumlar, Kıbrıslı Türkler, Kıbrıslı Ermeniler ve Kıbrıslı Maronitler, yabancılar ve bu topraklarda yaşamayı seven yerliler olarak bizler, başka herhangi bir devletle birleşmek ya da bölünmüş bir şekilde yaşamak istemiyoruz. Çözümü destekleyen Kıbrıslı Rum ve Kıbrıslı Türk siyasi partilerine inisiyatif almaları ve Kıbrıs’ta ya da dışında yaşayan herkesi bunun halkın çoğunluğunun stratejik amacı olduğu noktasında bilgilendirmelerini istiyoruz. Günümüz çıkmazını aşmamızın tek yolu her iki toplumun da birbirlerinin gerçek hedeflerini bilmeleri ve güvenmelerinden gelir. Siyasi güçleri liderlerin, Federasyonun inşa edileceği siyasi bağlamda gerçek ve belirgin bir yol çizerek çözüme ulaşma çabalarının yanında durmaya çağırıyoruz.

 2. İmzası bulunan bizler, düşüncelerimizin eski savaşlarından etkilenmesine izin vermiyoruz. Birlikte ve mantıklı bir şekilde barış ve ortak geleceği hedefliyoruz. Liderleri, gururlarını bir kenara bırakıp halihazırda bulunan zorlukları aşmaları için gerekli çözümlere odaklanmaya çağırıyoruz. Birbirlerini aşağılamaya ve suçlamaya enerji harcamamalarını talep ediyoruz. Halk, liderlerden gelecekteki federasyonun nasıl çalışacağını göstermesini istiyor.

 3.Tarihin gerçeklerini öğrenerek geçmişe dair bakış açıları yaratmak ve birlikte güzel ve barışçıl bir gelecek kurmak istiyoruz. Liderler her iki toplumun eğitim kurumlarına seslenip, temel eğitim prensiplerini örnek alarak, tarihi bir siyasi bir araç olarak değil, bir bilim dalı olarak görmelerini ve öğrencilere kendi yargılarını şekillendirebilecek özgür bireyler olarak saygı göstermeleri gerektiğini belirtmelidir.

 4. Kendilerini çözüm yanlısı ilan eden partilere, liderlere şu anki çabalarını tamamlamak için bolca zaman verme, ya da geri dönülmeycek noktayı aşmak için yeterli zaman yoksa, çabaların bir sonraki seçilen kişi tarafından devam etmesini sağlamak için seçimlerden 4 ay öncesine kadar hiçbir seçim hareketinde bulunmaması için sesleniyoruz. İki liderin, sorunun zorlu noktalarına odaklanmasını ve çözümün şeklini belirleyecek olan son noktaya ulaşmasını istiyoruz. Bir sonraki seçimin, tüm Kıbrıslıların çözümü tamamlayacak ve adadaki federal barışı sağlamlaştıracak lidere oy vereceği, federal bir seçim olmasını istiyoruz.

 5. Siyasi partilere, örgütlere ve sivil topluma insanları bilgilendirme insiyatifini almaları için sesleniyoruz. Şu anda güvenlik etrafında dönen zorlu problemlerde olduğumuzdan, Kıbrıslı Türklerin çözüm yanlısı siyasetçilerinin Kıbrıslı Rumlara korku ve görüşlerini aktaracağı ve Kıbrıslı Rum çözüm yanlısı siyasetçilerin Kıbrıslı Türklere korku ve görüşlerini anlatacağı iki toplumlu toplantılar olmalıdır. İlerici sivil toplum örgütlerine, kültür gruplarına, sanatçılara ve derneklere, cesaret edip barışçıl birleşme için önemli adımlar atmaları, iki toplumlu federasyonlar yaratarak organizasyonlarına bütün Kıbrıs’a hitap eden yeni bir dinamik getirmeleri için sesleniyoruz.

 6. Günümüzdeki kriz bize Kıbrıs’taki çıkmazın ne çoğunluğun fikrini tüm topluma kabul ettirmesi, ne azınlığın vetoyla karar vermeyi bloke etmesi, ne üçüncü ülkelerin askeri gücü, ne de diğer toplumu karar alma mekanizmasından atarak ya da birleşik kurumlardan çekilerek çözülemeyeceğini gösteriyor. Liderlerimize, siyasi olarak daha da güçlenmek için, akıllıca hareket etmeleri ve bu krizden bişeyler öğrenmeleri için sesleniyoruz.


 Barışı şimdi istiyoruz! Dayanışma - Kıbrıslı blogcular"

Ώσπου να αντιληφθούν άπαντες την σημασίαν του χρόνου που περνά, stay cool and keep rocking!

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Αντίο...


Εν ήμαστεν φίλοι, υπό την καθαρήν έννοιαν της λέξης, τουλάχιστον όπως την ορίζω εγώ. Ήμαστεν γνωστοί τζιαι συμμαθητές, τόσον στο γυμνάσιον όσον τζιαι στο λύκειον. Νομίζω η πρώτη φορά που εδιαπιστώσαμεν ο ένας την ύπαρξην του άλλου ήταν στη δευτέραν γυμνασίου, όταν επαίξαμεν μαζίν, στην "μικτήν δευτέρας τάξης" τους τριταίους. Αθθυμούμαι ότι κάποιοι δευτεραίοι είχαν παράπονον που εν επαίξαν, τζιαι είχαν τα μαζί μου για κάποιο λόγον, τζιαι ο Χριστόφορος είπεν τους "μα μια χαρά παίζει ο Γούφης (αν τζιαι τότε εν είχα ακόμα αποκτήσει το συγκεκριμένο παρατσούκλι - είπεν με, με το επίθετο μου), όποτε τον είδα επροσπαθούσεν". Νάμπου θυμάται ο άθρωπος αφορμής δοθείσης...τέσπα. Λλίον πολλά τούτη πρέπει να ήταν η μόνη άξια λόγου επαφή μας στο γυμνάσιον.
Στο λύκειον, εθκιάλεξεν κλασσικόν, τζιαι ήταν συμμαθητής μιας πρώτης ξαδέρφης μου, η οποία τολμώ να πω ήταν που τες πλέον γοητευτικές παρουσίες του σχολείου. Έτσι νομίζω τότε πιο πολλά είχα στα μάθκια του Χριστόφορου την ιδιότηταν του "ξαδέρφου" της όμορφης συμμαθήτριας του παρά οτιδήποτε άλλον. Τα νταραβέρκα μας λλία, σχετικά αδιάφορα, αλλά είχα μιαν γενικήν εικόναν του, σαν ενός δημοφιλή, ειδικά στα κορίτσια, τζιαι εξαιρετικά δραστήριου κοινωνικά, συμμαθητή. Οι καθηγητές ελατρεύαν τον έχω την εντύπωσην, τζιαι η δημοφιλία του εφ'όλης της ύλης μάλλον ενστάλαζεν στην εφηβικήν ιδιοσυγκρασία μου αισθήματα παραπάνω φθόνου παρά θαυμασμού. Τουλάχιστον ώσπου να περάσουν τα πρώτα θκιό χρόνια τζιαι να πάμεν στην τρίτην, ως seniors, που λεν τζιαι στα αγγλικά χωρκά. 
Στην τρίτην λυκείου εκλέγηκεν πρόεδρος του μαθητικού συμβουλίου, τζιαι κατά την χρονιά τζιείνην εννά έλεα ότι εμπήκεν πιο έντονα "υπό το φως των προβολέων". Έτσι είχα την ευκαιρίαν να τον παρατηρήσω καλλίττερα. Εξακολουθούσεν να μου φκάλλει τζιείνον τον αέραν της "ψυχής της παρέας", τζιαι του "πολιτικάντη", αλλά στες φορές που ήρταμεν σε επαφήν, η συμπεριφορά του ήταν τούτον που λέμεν "κινητήριος δύναμη". Είshεν μεράκκιν ο άθρωπος, άμα εκαταπιάνετουν με κάτι, εδίαν τα ούλλα. Χαρακτηριστικά, στο διαγωνισμόν debate που έγινεν προς το τέλος της χρονιάς, ανέλαβεν μαζίν με μιαν συμμαθήτριαν μας, τον τρομερά δύσκολον ρόλον του απολογητή ενός ένοπλου αγώνα για απελευθέρωσην της Κύπρου. Φυσικά εχάσαμεν, αλλά έχω στο μυαλόν την εικόναν του πάθους που έφκαλεν ως αγορευτής τζιαι της καθαρότητας των επιχειρημάτων του. Προφανώς ο δρόμος προς την καριέραν του άρκεφκεν κάπου τζιαμέ (έγινεν δικηγόρος τελικά).
Έχω την εντύπωσην ότι οι τελευταίες μας επαφές πριν την αποφοίτηση μας, ήταν κατά την καλλιτεχνικήν του σχολείου, όπου εσυμμετείχαμεν ως "Sabotage". Προκαλεί μου πλέον θυμηδίαν (τότε είχα εκνευριστεί) η προσπάθεια του, εξαιρετικά διπλωματική τζιαι κόσμια, να μας πείσει να περιορίσουμεν το υπό παρουσίασην "βαρβαρίτζιην" μας, διότι επρόβλεπεν ότι το κοινόν ήταν να κουραστεί. Αποδείκτηκεν σωστός, αλλά εμείς εν τον ακούσαμεν τζιαι επαίξαμεν όσα εγουστάραμεν anyway. Πάντως, έχω ακόμα το βίντεο της καλλιτεχνικής τζιείνης, τζιαι ο Χριστόφορος κάμνει πολλές εμφανίσεις, ως ο οικοδεσπότης της εκδήλωσης.
Εκάμαμεν πολλά χρόνια να ξαναβρεθούμεν, μετά το 1992 που αποφοιτήσαμεν. Ήβρα τον σε έναν γήπεδο φούτσαλ, παρέαν με 3-4 άλλους γνωστούς τζιαι φίλους της παιδικής τζιαι μαθητικής ηλικίας, 12-15 χρόνια μετά. Ήταν σε φόρμαν θα έλεα, παρά τα λλία έξτρα κιλάκια τζιαι μιαν υποψίαν φαλακρίτσας. Τα υπόλοιπα ήταν τζιαμέ, η ίδια νηφάλια έκφραση τζιαι ο γνωστός τόνος φωνής στο "νάμπου ρε Γούφη;". Εβρεθήκαμεν τζιαι στο reunion της 20ετίας μετά την αποφοίτηση, αλλά η εικόνα που κρατώ εν τζιείνη κάτω που το φως των προβολέων του φούτσαλ, με τα ρούχα τζιαι τα παπούτσια της μάππας, βρεμένος που τον ιδρώταν, να ετοιμάζεται να πάει σπίτιν του. Ήταν καλός παίκτης ο Χριστόφορος, τζιαι ανορθωσιάτης τζιόλας. 
Εσυναντηθήκαν με το θάνατον πάνω στη δουλειάν του από ότι άκουσα. Μπορώ να τον φανταστώ, να γυρίζει να τον θωρεί με τζιείνον το χαρακτηριστικόν ύφος του τζιαι να τον ρωτά: "Νάμπου ρε χάρε, ήντα δουλειάν έshιεις δαμέ;". Ήντα δουλειάν, στα 43 του, τα γέρημα τζιαι τα κλεισμένα!
Ο Χριστόφορος αφήνει πίσω του σύζυγον τζιαι κόρην σε πολλά τρυφερήν ηλικίαν. Εν ξέρω τι μπορεί να τους πει κανένας, πέραν που να ευχηθεί να έχουν δύναμην τζιαι να κρατήσουν μαζίν τους όσα επρόλαβεν να τους δώσει. Σήμερα το μεσημέριν εννά πεταχτώ τζιαι γω να του πω έναν αντίο, στην εκκλησίαν δίπλα που το γυμνάσιο μας.
Ώσπου να ξαναβρεθούμεν κάπου, κάποτε, stay cool and keep rocking!

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Ιστερία


Ναι, οκ, έννεν έτσι που γράφεται, ούτε η "υστερία", ούτε η "ιστορία". Απλά έπρεπεν να έβρω κάτι ειρωνικόν για τούτον που μαθαίνουμεν δακάτω (τζιαι σε άλλες υποανάπτυκτες χώρες) στα σχολεία τζιαι μετά στην κοινωνίαν, τζιαι κρατούμεν το τζιαι πάμεν ως "αλήθκεια" (το οποίον όπως εξαναείπα σημαίνει "μη λήθη", δηλαδή "μνήμη"). Χωρίς διασταύρωσην, χωρίς τεκμηρίωσην, έρμαια της προπαγάνδας κάθε καθεκυστύιας τάξης.
Αφορμή η κουβέντα με το ενωτικό δημοψήφισμαν, η οποία αρκετές μέρες μετά που "εξέσπασεν", ακόμα καλά κρατεί. Επίσης μια κουβέντα σήμερα το πρωίν του Τορναρίτη του ΔΗΣΥ σε κάποιον ραδιόφωνον τζιαι η επιμονή του να επαναλαμβάνει το ότι "η ομοσπονδιακή κυβέρνηση" τζιαι οι τουρκοκύπριοι εν θα έχουν κανένα λόγον στο τι διδάσκουνται οι ελληνοκύπριοι, τούτον θα είναι αρμοδιότητα του ελληνοκυπριακού κρατιδίου/ πολιτείας/ whatever. Όπως αντίστοιχα θα ισχύει για τους τουρκοκύπριους τζιαι το κομμάτιν τους.  Τζιαι ο Τορναρίτης εν τάχα που τους "μετριοπαθείς" τζιαι τους "νούσιμους". Φαντάσου οι άλλοι δηλαδή.
Όταν δηλαδή οι ελληνοκύπριοι εννά μαθαίνουν, ξέρω γω, ότι η ΤΜΤ ήταν "τρομοκρατική οργάνωση", οι τουρκοκύπριοι εννά μαθαίνουν ότι ήταν "αγωνιστές της ελευθερίας". Όταν οι ελληνοκύπριοι εννά αγανακτούν με τους "αιμοσταγείς σουλτάνους" τζιαι τες σφαγές στη Λευκωσίαν κατά την οθωμανικήν κατάκτησην, οι τουρκοκύπριοι εννά μαθαίνουν για την "πρόοδον" που έφερεν η έλευση των "πολιτισμένων" οθωμανών σε μιαν παρηκμασμένην, τζιαι καταπιεσμένην που τους Ενετούς, Κύπρον. Όταν οι ελληνοκύπριοι εννά ψάλλουν τους στίχους του Βασίλη Μιχαηλίδη τζιαι εννά ωρύονται για τη σφαγήν του "ηρωικού" Κυπριανού, οι τουρκοκύπριοι εννά μαθαίνουν για τον προδοτικόν εθνικόν αλυτρωτισμόν τζιαι την δίκαιην τιμωρίαν των στασιαστών εναντίον της "νόμιμης εξουσίας" του σουλτάνου κ.ο.κ.
Θωρείτε, επί της ουσίας, είμαι που τζιείνους που πατούν στο χώμαν, τζιαι ξέρουν θκιό πράματα για την "πραγματικήν ιστορίαν": 1) Μια τζιαι μόνη ιστορία έλαβεν χώραν, ως "γεγονός" 2) ερμηνείες τούτης της "μιας ιστορίας" υπάρχουν σχεδόν τόσες όσες αθρώποι. Άρα, αν θέλεις μια ομάδα αθρώπων να ζουν μαζίν αρμονικά, διότι έχουν "συμφιλιωθεί" με το παρελθόν, έτσι ώστε να πορευτούν μαζίν στο μέλλον εν ειρήνη, οφείλουν να καταλήξουν σε έναν ελάχιστον consensus για την ιστορίαν τους, τζιαι κατά προέκτασην την "αλήθκειαν" τους. Τούτην την "κοινήν ιστορίαν" θα πρέπει μετά να την διδάξουν στα κοπελλούθκια τους, έτσι ώστε να μεγαλώσουν τζιαι να ζήσουν τζιαι τζιείνα ειρηνικά μταξύ τους. Οϊ να λαλεί ο ένας έτσι, τζιαι ο άλλος γιουβέτσιν.
Εν λαλώ δαμέ ότι η "δική μας πλευρά" εν πιο "αληθινή" ή πιο "ψεύτικη" που την "δικήν τους". Λαλώ ότι η πραγματικότητα έφερεν μας δίπλα-δίπλα, τζιαι ο ρεαλισμός δείχνει ότι πρέπει να ζήσουμεν μαζίν. Άρα η ανάγκη "κοινής διδαχής" για την ιστορίαν (τζιαι άλλα πράματα, όπως η γλώσσα ας πούμεν) εν κρίσιμη. Όσοι θεωρούν ότι μπορεί να καλλιεργείται το μίσος τζιαι η έχθρα μέσα που ξεχωριστές διδαχές επειδή "έτσι εννά υπάρχει αλληλοσεβασμός της ετερότητας"τάχα, εν ξέρουν ούτε που πατούν ούτε που πάσιν.
Ώσπου να μάθουν, stay cool and keep rocking!

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Ιστορίες με κακόν τέλος

Ας πούμεν ότι μόλις είshες την βλάγγαν να δεις ένα δελτίον ειδήσεων, με ούλλην της παγκόσμιαν μιζέρκαν του, που την αρχήν ως το τέλος, τζιαι έρκεται η "ώρα της ταινίας". Τζιαι που ούλλα τα είδη των ταινιών, προτιμάς να δεις μιαν ταινίαν καθημερινών αθρώπων, με το - προβλέψιμον - κακόν τέλος (π.χ. οικογενειακό δράμαν, ιστορική αναδρομή σκοτεινών περιόδων της ανθρωπότητας, έγκλημαν, "θεομηνίες" - πως γίνεται έναν "τέλειον πλάσμαν" όπως ο "θεός" να "θυμώνει" ακόμα να μας το εξηγήσουν οι παπάες - βιογραφίες "μοιραίων" αθρώπων κλπ.). Σόρρυ, αλλά η ούλλη συμπεριφορά αθθυμίζει μου μαζοχισμόν.
Εν το ίδιον με το να κάθεσαι να γράψεις ένα μυθιστόρημαν, δηλαδή μιαν εξιστόρησην όπου εσύ ελέγχεις πλήρως την αρχήν, την μέσην τζιαι το τέλος, τζιαι να επιλέγεις να τελειώσει άshημα. Να δημιουργείς με κόπον πρόσωπα τζιαι καταστάσεις με τα οποία να συνδέεις τους αναγνώστες/ θεατές σου, τζιαι μετά να τα καταστρέφεις ούλλα, χάρην - λέει - ρεαλισμού. Φίλε μου, αν θέλω "ωμό ρεαλισμόν", εννά κάτσω να δω τες ειδήσεις, ή να θκιαβάσω βιογραφίες αθρώπων "επιφανών". Στο "μύθον" θέλω να χαλαρώσω ρε αδερφέ. Θέλω να "παραμυθκιαστώ". Βάλε όσον "κακόν" θέλεις μέσα, βάλτο να φαίνεται ότι εν υπάρχει ελπίδα, βάλε όσον ρεαλισμόν θέλεις, αλλά τα γέρημα, μεν μου το τελειώνεις μέσα στα μαύρην απελπισίαν, καταντά αρρώστια φίλε μου.
Ώσπου το "κακόν τέλος" να εν μόνο μέσα στα μυθιστορήματα, έτσι για άλλαγήν, stay cool and keep rocking!

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Οι νεκροί που περπατούν


...ή οι περπατητοί νεκροί, ή οι νεκροζώντανοι, "The walking dead" βασικά. Τι; Νάμπου εν τούτο; Είδετε κάποια επεισόδια τζιαι εν σας άρεσεν; Ε, οκ, εν γούστα τούτα. Εγώ πάντως, χωρίς να το περιμένω, εκόλλησα. Βάλε τζιαι στην εικόναν το ότι πλέον μπορώ να τα δώ όποτε θέλω (μακάρι να εν καλά η smart TV, το internet τζιαι το android box) τζιαι έshιεις έναν πρώτης τάξεως εθισμόν.
Αρχικά είχα πάρει είδηση τη συγκεκριμένη σειράν στη Nova Cyprus, στην οποίαν ήμουν συνδρομητής πριν την gadget-ικήν επανάστασην που ανέφερα (βασικά ήμουν πίσω που τον κόσμον, ο οποίος επριζώθηκεν με έτσι καλούδια τα τελευταία 4-5 χρόνια). Επειδή είδα ότι εν τύπου "blood and gore" (αίμαν τζιαι εντόσθια), εν με ετράβησεν, διότι συνήθως το στομάshιην μου εν νάκον ευαίσθητον σε κάτι τέθκοια. Όταν όμως ετέλειωσα το "Game of Thrones" ως τζιαμέ που έφτασεν εν πάσει περιπτώσει, επρόσεξα ότι η συγκεκριμένη σειρά ήταν πρώτη σε "δημοφιλίαν". Οπότε έδωκα μέσα, τζιαι πραγματικά εν το εμετάνιωσα.
Κατ'αρχήν, ανέκαθεν είχα μιαν περίεργην συμπάθειαν σε post-apocalyptic σενάρια, δηλαδή ιστορίες όπου ο άθρωπος με τον έναν ή τον άλλον τρόπον καταφέρνει να καταστρέψει τον πολιτισμόν του, είτε με πυρηνικόν ολοκαύτωμαν, είτε με πανδημίαν ασθενειών είτε με άλλους ευφάνταστους τρόπους. Πολλά χαρακτηριστική σειρά ταινιών εν το "Mad Max", το οποίον τωρά τελευταία εφκήκεν με καινούριαν ταινίαν, αρκετά αξιόλογην. Υπάρχει επίσης η, θρυλική πλέον, σειρά ηλεκτρονικών RPG παιχνιθκιών "Fallout", η οποία ελπίζω κάποτε επίσης να μεταφερτεί σε ταινίες γιατί εν φοβερά πρωτότυπη τζιαι με απίστευτόν βάθος σεναρίου. Σε τούτες τες ταινίες, οι επιζώντες συνήθως κινούνται σε σουρρεαλιστικά τοπία αποκάλυψης, όπου τα μεγάλα μνημεία της ανθρώπινης προόδου εν πλέον ερείπια, ο πολιτισμός με ούλλα του τα καλούθκια εν υπάρχει, τζιαι στην θέσην του εγκαθίσταται πλέον ο νόμος της ζούγκλας, ο θάνατος σου η ζωή μου, το δίκαιον του ισχυρού κλπ κλπ. Που τα αγαπημένα μου στοιχεία σε έτσι σενάρια, εν τα λεγόμενα scavenging runs, δηλαδή οι εξορμήσεις των πρωταγωνιστών για διάφορα "καλούδια" που θα τους επιτρέψουν να επιβιώσουν, όπως τρόφιμα, φάρμακα τζιαι η περιστασιακή Laborghini που ως εκ του θαύματος ακόμα ξεκινά, χρόνια μετά το "ολοκαύτωμαν". Μεν ξεχνούμεν ότι σε τούτα τα σενάρια, οι παραπάνω συνανθρώποι σου έχουν τα τινάξει, τζιαι έτσι υπάρχουν πολλά "αγαθά" για πολλά λλιόττερον πληθυσμόν. Υπάρχει όμως επίσης "ανομία", με αποτέλεσμαν η ζωή να εν εξαιρετικά "φτηνή", κοινώς σε κάθε στροφή  έshιεις θανάτους, τραυματισμούς, τζιαι γενικά βίαν, την οποίαν σήμερα οι παραπάνω αθρώποι εν έχουν να αντιμετωπίσουν παρά στες οθόνες της τηλεόρασης ή του υπολογιστή τους (εκτός αν είσαι Σύριος στο Χαλέπι βέβαια, πότε ζεις το post apocalyptic καθημερινά, δυστυχώς).
Ναι, ναι, για όσους έχουν δει τη σειράν ως τα τελευταία επεισόδια, έφτασα στο πρώτον επεισόδιον του 7ου κύκλου τζιαι όσον να'ναι, παρά τες αμέτρητες σκηνές ξεντερκάσματος, αποκεφαλισμών, παλουκώματος τζιαι άλλων gory εικόνων που είχαν προηγηθεί, εγυρίσαν τα στομάshα μου ανάποδα. Εν λαλώ κάτι άλλον μπας τζιαι κάποιοι που θκιαβάσετε δαμέ, θωρείτε τη σειράν τζιαι εν εφτάσετε τζιαμέ ακόμα. Ας πούμεν ότι φτάνει σε πρωτόγνωρα επίπεδα ανήμπορης απελπισίας, ακόμα τζιαι για τούτην τη σειράν.
Δυστυχώς, από ότι εκατάλαβα ο 7ος κύκλος έννεν ο τελευταίος, μάλιστα, επειδή βασίζεται σε μιαν γνωστή σειράν κόμικς, οι προβλέψεις μιλούν για τουλάχιστον 2-3 σεζόν ακόμα. Τούτον εν τσας εκνευριστικόν γιατί σημαίνει ότι πρέπει να περιμένω για πάνω που θκιό χρόνια ακόμα για να δω που καταλήγει η ιστορία. Έτσι την επόμενη φοράν έθθα επιλέξω σειράν βάσει "δημοφιλίας" αλλά βάσει του ότι εν τελειωμένη (όπως το "Breaking Bad" ας πούμεν, για το οποίον άκουσα καλά λόγια, τζιαι είδα ευχάριστα το πρώτον επεισόδιο).
Κλείοντας, πρέπει να αναφέρω ότι έναν που τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του "The Walking Dead" είναι το ότι εν εξιδανικεύκει τίποτε. Οι "ήρωες" εν ταυτόχρονα τζιαι "αντι-ήρωες", κάμνουν φοβερά πράματα για να επιβιώσουν, η "ηθική" τους προσαρμόζεται στες "πραγματικότητες" τζιαι οϊ σε "άγραφους/ αυτονόητους/ έμφυτους" νόμους περί "καλού" τζιαι "κακού". Οι συνθήκες τζιαι το περιβάλλον δρουν καταλυτικά στο να τους μεταμορφώσουν πότε σε αγγέλους τζιαι πότε σε τέρατα, κάτι που πιστεύκω τζιαι διαπιστώνω τζιαι στην πραγματικότηταν, Κοινώς, κανένας εν γεννιέται "καλός" ή "κακός", ασχέτως αν κάποια γονιδιακά χαρακτηριστικά μπορεί να παίζουν τον ρόλον τους στες συμπεριφορές μας (π.χ. ψυχοπάθειες). Το περιβάλλον στο οποίον λειτουργούμεν εν τζιείνον τελικά που εν επικρατέστερον στο πως διαμορφωνούμαστεν ως όντα. Ο δε δαρβινικός νόμος, του "επιβιώνει ο πλέον προσαρμόσιμος", εν ο νόμος που θα βρίσκουμεν πάντα μπροστά μας, είτε εντός είτε εκτός του ανθρώπινου πολιτισμού.
Ώσπου να ζούμεν τη φρίκην μόνο στες ταινίες τζιαι τες σειρές, τα κόμικς τζιαι τα παιχνίθκια, stay cool and keep rocking!